Archive for the ‘Bunnikse Politiek’ Category

Zondagse winkelopening heeft veel negatieve gevolgen

zaterdag, november 8th, 2014

 

LEKKER MAKKELIJK TOCH

In Odijk zijn op zondag winkels open, maar er blijven er ook dicht. De twee supermarkten, een tijdschriftenwinkel en een drogisterij zijn open vanaf 13.00 uur tot 17.00 uur. De warme bakker, de slager, de slijterij, de kinderkleding outletwinkel, de apotheek, de kringloopwinkel en de twee kappers blijven dicht.

Het afgelopen jaar was voor mij wat moeilijk. Ik heb de besluitvorming niet intensief kunnen volgen. Volgens zeggen bood het gemeentebestuur meer ruimte, maar de twee supermarkten wilden het uit zich zelf beperkt houden. De tijdschriftenzaak verloor zo veel nicotineverslaafde cliënten aan de supermarkt, dat ze onder deze druk open ging. We hebben sterk de indruk, dat veel klanten van buiten het dorp komen. Werkhoven en Langbroek hebben een streng protestant deel van de bevolking. Daar zijn op zondag geen winkels open. Of de kleine supermarkten daar omzet missen? Ik vraag het me af. Maar het is duidelijk. Als er ergens op zondag winkels open gaan, heeft dit invloed ter plaatse en in de omgeving. Winkeliers vrezen verlies van omzet.

Is het alleen verschuiving van de omzet op werkdagen naar de zondag, dan is de winkelier duurder uit als hij voor de zondag personeel extra moet betalen. Is het een eenmanszaak en blijft de weekomzet gelijk, moet hij langer werken voor hetzelfde inkomen. Neemt de omzet toe, dan gaat het ten koste van de omzet van collega’s en dan vooral de kleinere winkels, voor wie open zijn op zondag geen optie is. Het is te duur of er is te veel weerstand onder de lokale bevolking. Als op deze manier de warme bakkers en de keurslagers of de kleine buurtsupers of dorpswinkels de nek om worden gedraaid door de grote winkelketens, dan kunnen we ons afvragen of dat nu zo wenselijk is. Ik vind het niet wenselijk. De kwaliteit en de dichtheid van het winkelapparaat gaan achteruit. Liberalen hebben daar geen boodschap aan. Je moet het bedrijfsleven zo veel mogelijk vrijheid geven. Dan regelt de markt alles van zelf. Sneuvelt de enige winkel in een klein dorp? Kennelijk heeft die geen bestaansrecht. Jammer dan. Maar of het sociaal-maatschappelijk verantwoord is, dat betwijfel ik zeer.

Komen we bij het personeel en de eigenaren van de kleinere zaken. De grotere supermarkten charteren voor de zondag vooral laag betaalde jongeren en zelfs als zij dubbel betaald krijgen vallen de kosten mee. Gaat het om meer gespecialiseerde zaken, die goed geschoold personeel nodig hebben, dan zijn de kosten hoog. De weekomzet stijgt niet of nauwelijks. Het is alleen de externe druk, die winkeliers dwingt om mee te doen. Zij dwingen dan weer hun personeel. Dan moet je eens een familiefeest willen organiseren of iemand willen opstellen in het sportteam, het wordt een heidens gepuzzel. Ook om sociale redenen is werken op zondag niet wenselijk.

Je moet je zelf en je personeel ook rust en ontspanning en sociale contacten gunnen. Het is geestelijk en lichamelijk niet gezond altijd maar door te kachelen. Nog nooit lijden er zo veel mensen aan burn-out. Er zijn medisch-psychische redenen om gedwongen en zogenaamd vrijwillig werken op zondag zo veel mogelijk te beperken.

Eigenlijk geldt het ook voor de klanten. Het is gezond je zelf rust te gunnen, je te ontspannen en contact te zoeken met familie, vrienden en kennissen. En toch is het behoorlijk druk in de plaatselijke supermarkten in mijn woonplaats. Dat komt ten dele door klanten uit de omgeving en soms doordat mensen het moeilijk vinden hun leven zo te organiseren, dat de weekboodschappen op een werkdag worden gedaan. Voor tweeverdieners met beiden een volledige baan en dan ook nog op grote afstand moge dat waar zijn, ze vormen maar een klein deel van de bevolking. Wat je ziet is, dat mensen er al aan gewend zijn en zonder er bij na te denken op zondag gaan winkelen. Ze eisen ook een zondagse opening. zodat ze ook op zondagen al hun wensen onmiddellijk vervuld zien worden. Zin in ijs? Zit er niets meer in de vriezer? Dan moet er een winkel open zijn. De volwassenen zijn precies hun kinderen, die hun moeder de kop gek zeuren om snoep en als ze het niet krijgen het midden in de supermarkt op een krijsen zetten. Dit publiek heeft er nooit nagedacht over dingen, die in dit blog zijn vermeld. Ik heb de afgelopen weken met willekeurige mensen hierover gepraat. In eerste instantie zeggen ze dat het best gemakkelijk is, maar als je dan met andere overwegingen komt stemmen ze daar even gemakkelijk mee in. Ik ben bang, dat we te gemakkelijk hebben ingestemd met de wensen van het grootkapitaal.

Toen eind negentiger jaren van de vorige eeuw actie tegen winkelopening op zondag werd gevoerd, vonden vakbonden, sportbonden, politieke partijen en kerken elkaar in een coalitie. Er werden honderdduizenden handtekeningen opgehaald. Het is opnieuw tijd om na te denken. Soms krijg ik de indruk, dat een notoir antikerkelijke en ook nog liberale partij als D66 er vooral op uit is religie naar de huiskamers te verbannen. Ik hoop, dat ik hier heb laten zien, dat het Bijbelse gebod van de rustdag een uiterst rationele achtergrond heeft. Zo dom waren de auteurs van de Bijbel bepaald niet. Als je nooit ook maar één letter uit de Bijbel hebt gelezen, ontgaat je dat uiteraard. Van mijn eigen partij in het Bunnikse, Perspectief 21 en van GroenLinks landelijk verwacht ik, dat ze dit blog serieus nemen.

Jaargang 7, Nr. 334.

 

Leven in Odijk

dinsdag, juli 27th, 2010

Dit artikel is gepubliceerd in de Odijkse editie van Open Venster, het parochieblad van de Paus Johannes XXIII parochie in het Krommerijngebied en wel in het juli-augustusnummer van 2010. 

Christelijke waarden en de verkiezingen 

Op de dag van de verkiezingen kwamen vertegenwoordigers van meerdere godsdiensten: Joden, Hindoes, Boeddhisten, Islamieten, Oosters-orthodoxen en Protestanten naar Utrecht om daar tezamen hun stem uit te brengen. Ze wilden hun onderlinge solidariteit tot uitdrukking brengen en laten zien, dat geen van hen achtergesteld mocht worden. Iedere mens is in Gods ogen evenveel waard. Het was een initiatief van de Raad van Kerken, waarin alle kerken vertegenwoordigd zijn, ook de Rooms-katholieke Kerk. Maar een Rooms-katholieke vertegenwoordiger ontbrak. Ik vond dat nogal pijnlijk, maar voor de betreffende bisschop was het die dag onmogelijk naar Utrecht te komen. Zo ontbraken er van meer kerken afgevaardigden. Ze werden door de andere leden van de Raad van Kerken vertegenwoordigd. Ik heb er maar eens naar geïnformeerd!  

Helpt het?
Worden mensen door zo’n gebaar van onderlinge solidariteit op andere gedachten gebracht? Gaan ze zich allerlei christelijke waarden opeens weer herinneren? De uitslagen wijzen er niet op. Deze verkiezingen weerspiegelen heel duidelijk de huidige maatschappelijke tendensen, waarbij naastenliefde, gerechtigheid, medegevoel, onderling begrip, eerlijkheid, hoffelijkheid en beleefdheid, gastvrijheid, barmhartigheid en trouw steeds minder een rol spelen. De maatschappij is harder geworden en zelfzuchtiger. En vooral bij jongeren zie je dat doordat hun opvoeders nooit duidelijke grenzen gesteld hebben. De jongeren onder de vijfentwintig jaar worden daarom wel de grenzeloze generatie genoemd.. Steeds meer mensen laten zich bij hun keuze vooral leiden door eigenbelang. Rekening houden met de ander is er niet meer bij.Gelukkig er zijn nog heel veel goede mensen voor wie christelijke of humanistische of socialistische of andere idealen nog steeds gelden, maar in de uitslagen vind je hun positieve levenshouding nauwelijks meer terug. Er gebeuren nog vaak heel goede dingen. Soms speelt daarbij het eigen belang een rol. We moeten namelijk goed beseffen, dat als heel veel mensen zo’n egoïstische levenshouding hebben dat niet alleen onze samenleving aantast, maar ook een bom is onder onze welvaart. Probeer een bedrijf of een instelling maar eens goed te laten draaien als vrijwel alle werknemers zich egoïstisch opstellen. Het wordt tijd, dat we ons dat realiseren en dat vooral opvoeders daarover gaan nadenken. Welke levenshouding leef ik mijn kinderen voor? Welke eisen stel ik en welke grenzen? 

En Odijk?
Toen ik ruim 43 jaar geleden in Odijk kwam wonen, viel ons onmiddellijk de open houding van de Odijkers op. We voelden ons echt welkom. Al snel werden we bij van alles betrokken. Ik werd lid van het Parochieberaad, bemoeide mij met de verkennerij en eind 1972 richtte ik met Lettie en Willy de scoutinggroep op. In die tijd was iedereen actief en er gebeurde echt van alles.Die open houding is er nog steeds. Iedereen is ook vandaag welkom, maar voortdurend vang ik tekenen op, dat sommige nieuwkomers zich afsluiten voor de gemeenschap. Ze worden nergens lid van, leven hun eigen leventje, doen de deur niet open voor een collectant en groeten je niet op straat. Het lijkt of ze hun stedelijke mentaliteit niet kwijt raken. Mensen hebben moeite met de inburgering. Ze kunnen zich maar moeilijk aanpassen.U moet zelf maar eens naar de verkiezingsuitslagen kijken en u afvragen of je daar die levenshouding in weerspiegeld ziet. Ik ben er niet gerust op. Misschien moeten we ons met flink wat Odijkers gaan afvragen hoe wij die mensen kunnen helpen, hoe wij ze bij van alles kunnen betrekken. We zouden eigenlijk ook een dorpsraad of een dorpsvereniging moeten hebben.

Emoties bij een verkiezingsuitslag

donderdag, maart 4th, 2010

PERSPECTIEF 21 GROEIT DOOR 

We stonden te praten in afwachting van de uitslagen en ik memoreerde hoe het was begonnen. Voor de oprichting van Perspectief 21 hadden GroenLinks en Partij ven de Arbeid samen drie zetels. Toen we de eerste keer meededen, werden het er vier, de volgende keer vijf en toen zes, maar ik weet niet of we deze rekenkundige reeks voortzetten. Gelach! Daar durfde niemand op te rekenen, maar het was een mooi perspectief. 

En een kwartier later werd de droom werkelijkheid. We hadden er zeven! Niet te geloven! Zeven van de vijftien zetels! Iedereen feliciteerde elkaar. Iedereen was ontzettend blij en toch hield iedereen zich een beetje in, want daar was ook het CDA, dat een zetel verloor en De liberalen, die zich maar net handhaafden. Als je bestuursverantwoordelijkheid draagt, dan moet je soms impopulaire maatregelen nemen. Zouden we daarvoor gestraft worden? Neen dus. 

Hoe was dan die uitslag in de gemeente Bunnik? 

Partij    GR2010 GR2006 Perc.’10 Perc. 2006 Verschil in perc.
P21 3213 2931 45,88 39,46 +6,42
CDA 1955 2341 27,92 31,52 -3,60
Liber. 1835 1856 26,20 24,99 +1,21
Transp —–  299 ——  4,03 -4,03
Totaal 7003 7427 100% 100% ——-
           

 Het was haast niet te geloven. Ik herhaalde drie, vier vijf, zes, ZEVEN… En riep, het lijkt wel een yell. 

En naar huis lopend dacht ik weer aan “De Zevensprong, dat springlied, dat vroeger bij de jeugdbewegingen populair was.        

Dansen wij de zeven, de zeven de zeven,       
Dansen wij de zevensprong.
Wie zegt dat ik niet dansen kan,       
Ik kan dansen als een edelman.
En dat is een, en dat is twee, en dat is drie en dat is vier en dat is vijf en dat is zes en dat is ze-he-ven. 

En daar hoorden dan bewegingen bij: Linkervoet vooruit, rechtervoet vooruit, knielen op de linkerknie, op de rechterknie, linkerelleboog op de grond, rechterelleboog en tenslotte je voorhoofd. 
 

En dat spookte maar door mijn hoofd. Tot ik dacht aan die rekenkundige reeks. Een volgende keer acht? Dat wordt dan wel heel hard werken. Maar er kwam weer een liedje in mijn hoofd op de wijs van “Altijd is Kortjakje ziek”         

Twee maal twee maal twee is acht,       
Wie had dat nu ooit gedacht?
       
Stemmen deed ik bij de kerk
Dat was een nauwkeurig werk.
Twee maal twee maal twee is acht
Ik kon niet slapen de ganse nacht. 

Ja zo’n verkiezingsuitslag maakt wat los, als je door de koude vriesnacht naar huis loopt en later in je bed ligt te woelen. Tsja….