John Ch.M. Jorna

Dit artikel is gepubliceerd in de Odijkse editie van Open Venster, het parochieblad van de Paus Johannes XXIII parochie in het Krommerijngebied en wel in het juli-augustusnummer van 2010. 

Christelijke waarden en de verkiezingen 

Op de dag van de verkiezingen kwamen vertegenwoordigers van meerdere godsdiensten: Joden, Hindoes, Boeddhisten, Islamieten, Oosters-orthodoxen en Protestanten naar Utrecht om daar tezamen hun stem uit te brengen. Ze wilden hun onderlinge solidariteit tot uitdrukking brengen en laten zien, dat geen van hen achtergesteld mocht worden. Iedere mens is in Gods ogen evenveel waard. Het was een initiatief van de Raad van Kerken, waarin alle kerken vertegenwoordigd zijn, ook de Rooms-katholieke Kerk. Maar een Rooms-katholieke vertegenwoordiger ontbrak. Ik vond dat nogal pijnlijk, maar voor de betreffende bisschop was het die dag onmogelijk naar Utrecht te komen. Zo ontbraken er van meer kerken afgevaardigden. Ze werden door de andere leden van de Raad van Kerken vertegenwoordigd. Ik heb er maar eens naar geïnformeerd!  

Helpt het?
Worden mensen door zo’n gebaar van onderlinge solidariteit op andere gedachten gebracht? Gaan ze zich allerlei christelijke waarden opeens weer herinneren? De uitslagen wijzen er niet op. Deze verkiezingen weerspiegelen heel duidelijk de huidige maatschappelijke tendensen, waarbij naastenliefde, gerechtigheid, medegevoel, onderling begrip, eerlijkheid, hoffelijkheid en beleefdheid, gastvrijheid, barmhartigheid en trouw steeds minder een rol spelen. De maatschappij is harder geworden en zelfzuchtiger. En vooral bij jongeren zie je dat doordat hun opvoeders nooit duidelijke grenzen gesteld hebben. De jongeren onder de vijfentwintig jaar worden daarom wel de grenzeloze generatie genoemd.. Steeds meer mensen laten zich bij hun keuze vooral leiden door eigenbelang. Rekening houden met de ander is er niet meer bij.Gelukkig er zijn nog heel veel goede mensen voor wie christelijke of humanistische of socialistische of andere idealen nog steeds gelden, maar in de uitslagen vind je hun positieve levenshouding nauwelijks meer terug. Er gebeuren nog vaak heel goede dingen. Soms speelt daarbij het eigen belang een rol. We moeten namelijk goed beseffen, dat als heel veel mensen zo’n egoïstische levenshouding hebben dat niet alleen onze samenleving aantast, maar ook een bom is onder onze welvaart. Probeer een bedrijf of een instelling maar eens goed te laten draaien als vrijwel alle werknemers zich egoïstisch opstellen. Het wordt tijd, dat we ons dat realiseren en dat vooral opvoeders daarover gaan nadenken. Welke levenshouding leef ik mijn kinderen voor? Welke eisen stel ik en welke grenzen? 

En Odijk?
Toen ik ruim 43 jaar geleden in Odijk kwam wonen, viel ons onmiddellijk de open houding van de Odijkers op. We voelden ons echt welkom. Al snel werden we bij van alles betrokken. Ik werd lid van het Parochieberaad, bemoeide mij met de verkennerij en eind 1972 richtte ik met Lettie en Willy de scoutinggroep op. In die tijd was iedereen actief en er gebeurde echt van alles.Die open houding is er nog steeds. Iedereen is ook vandaag welkom, maar voortdurend vang ik tekenen op, dat sommige nieuwkomers zich afsluiten voor de gemeenschap. Ze worden nergens lid van, leven hun eigen leventje, doen de deur niet open voor een collectant en groeten je niet op straat. Het lijkt of ze hun stedelijke mentaliteit niet kwijt raken. Mensen hebben moeite met de inburgering. Ze kunnen zich maar moeilijk aanpassen.U moet zelf maar eens naar de verkiezingsuitslagen kijken en u afvragen of je daar die levenshouding in weerspiegeld ziet. Ik ben er niet gerust op. Misschien moeten we ons met flink wat Odijkers gaan afvragen hoe wij die mensen kunnen helpen, hoe wij ze bij van alles kunnen betrekken. We zouden eigenlijk ook een dorpsraad of een dorpsvereniging moeten hebben.

PERSPECTIEF 21 GROEIT DOOR 

We stonden te praten in afwachting van de uitslagen en ik memoreerde hoe het was begonnen. Voor de oprichting van Perspectief 21 hadden GroenLinks en Partij ven de Arbeid samen drie zetels. Toen we de eerste keer meededen, werden het er vier, de volgende keer vijf en toen zes, maar ik weet niet of we deze rekenkundige reeks voortzetten. Gelach! Daar durfde niemand op te rekenen, maar het was een mooi perspectief. 

En een kwartier later werd de droom werkelijkheid. We hadden er zeven! Niet te geloven! Zeven van de vijftien zetels! Iedereen feliciteerde elkaar. Iedereen was ontzettend blij en toch hield iedereen zich een beetje in, want daar was ook het CDA, dat een zetel verloor en De liberalen, die zich maar net handhaafden. Als je bestuursverantwoordelijkheid draagt, dan moet je soms impopulaire maatregelen nemen. Zouden we daarvoor gestraft worden? Neen dus. 

Hoe was dan die uitslag in de gemeente Bunnik? 

 Het was haast niet te geloven. Ik herhaalde drie, vier vijf, zes, ZEVEN… En riep, het lijkt wel een yell. 

En naar huis lopend dacht ik weer aan “De Zevensprong, dat springlied, dat vroeger bij de jeugdbewegingen populair was.        

Dansen wij de zeven, de zeven de zeven,       
Dansen wij de zevensprong.
Wie zegt dat ik niet dansen kan,       
Ik kan dansen als een edelman.
En dat is een, en dat is twee, en dat is drie en dat is vier en dat is vijf en dat is zes en dat is ze-he-ven. 

En daar hoorden dan bewegingen bij: Linkervoet vooruit, rechtervoet vooruit, knielen op de linkerknie, op de rechterknie, linkerelleboog op de grond, rechterelleboog en tenslotte je voorhoofd. 
 

En dat spookte maar door mijn hoofd. Tot ik dacht aan die rekenkundige reeks. Een volgende keer acht? Dat wordt dan wel heel hard werken. Maar er kwam weer een liedje in mijn hoofd op de wijs van “Altijd is Kortjakje ziek”         

Twee maal twee maal twee is acht,       
Wie had dat nu ooit gedacht?       
Stemmen deed ik bij de kerk
Dat was een nauwkeurig werk.
Twee maal twee maal twee is acht
Ik kon niet slapen de ganse nacht. 

Ja zo’n verkiezingsuitslag maakt wat los, als je door de koude vriesnacht naar huis loopt en later in je bed ligt te woelen. Tsja….