Archive for the ‘Zonder rubriek’ Category

Virtueel lijsttrekkersdebat

zaterdag, januari 3rd, 2009

De antwoorden van Judith en Bas 

Een week geleden daagde ik Tineke, Judith en Bas uit op Planeetgroenlinks een lijsttrekkersdebat te beginnen. Van Tineke kwam (nog) geen antwoord.

Toen de gemeenschappelijke markt tot stand kwam betekende dat een veel groter afzetgebied, maar ook veel meer concurrentie. Gebieden met gunstige productie-omstandigheden zouden er bij kunnen winnen, maar andere gebieden zouden er op achteruit kunnen gaan. Voor die regionale problematiek heb ik altijd veel aandacht gehad. Zo kwam ik tot de volgende vragen aan de kandidaatlijsttrekkers: 

1. Zijn zij het mij eens, dat het ontwerpprogramma te weinig aandacht schenkt aan deze economisch zwakke gebieden? Hoe zien zij de toekomst voor deze gebieden? Wat kan de EU doen om de economie van deze gebieden te versterken? 

In heel Europa is sprake van vergrijzing, niet overal even sterk. Dat geeft gemakkelijk specifieke tekorten op de arbeidsmarkt. Als in Nederland het percentage hulpbehoevende senioren de komende tientallen jaren gaat verdubbelen, betekent het ook een sterke stijging van de vraag naar artsen, verpleegkundigen en verzorgenden. Waar haal je die vandaan? Is immigratie een oplossing? Vandaar de volgende vraag: 

2. Wordt het geen tijd, dat GroenLinks een beleid ontwikkelt ter oplossing van de te verwachte problemen. Juist de zwakke sectoren krijgen immers te maken met moeilijk vervulbare vacatures. 

De antwoorden van Bas Eickhout 

Als medeauteur van het verkiezingsprogramma geef ik natuurlijk graag antwoord op je vraag. Leuk, om ook zo via de blogs te 'discussiëren'. Overigens gaat er binnenkort ook nog een mogelijkheid komen om met de kandidaten te chatten.

Of het conceptverkiezingsprogramma te weinig aandacht besteedt aan de economisch zwakke gebieden in de EU, is een kwestie van smaak. Ik vind van niet.
In het hoofdstuk over Migratie hebben we er bewust voor gekozen om de wensen van 'de migrant' centraal te zetten: een belangrijke waarde van onze EU is vrijheid van verkeer voor de mensen. Dat betekent dat mensen zich volledig vrij moeten kunnen bewegen binnen de EU (het andere deel van het hoofdstuk gaat over migratie naar de EU).
Dat betekent ook dat in het hoofdstuk over migratie, inderdaad, de problemen van de regio minder nadruk krijgen.
Maar juist in het hoofdstuk erna ('Niemand aan de zijlijn') zetten we meer de sociaal-economische verhoudingen binnen de EU centraal. Een zeer belangrijke keuze daarin is dat we stellen dat het EU-structuurfonds (eenvoudig 'Europese ontwikkelingssteun' genoemd) alleen naar de 'echt' arme regio's van de EU moet gaan (en dus niet meer naar bijv. Flevoland). Oftewel: stoppen met rondpompen van EU-geld. Deze keuze zal een forse impuls zijn voor veel EU-regio's in Centraal-Europa.
Overigens kiezen we in het Landbouw-hoofdstuk (numero 5) ook nog voor een duidelijke verschuiving van de landbouwsteun naar meer regionale landschapssteun. Binnen de EU zijn beide budgetlijnen (landbouw en structuurfonds) ook steeds meer naar elkaar toe aan het schuiven. Al met al is dat toch zeker een forse verschuiving naar die regio's, waar je het over hebt, John.

Tot slot, je oproep om meer beleid te ontwikkelen voor toekomstige problemen rondom de vergrijzing, kan ik alleen maar ondersteunen. Maar dit vraagt natuurlijk ook meer dan alleen Europees beleid; Europa gaat hier slechts ten dele over. En GroenLinks heeft juist erg veel aandacht besteed aan het vergroten van de participatie van iedereen; niet uit verplichting dat iedereen moet werken, maar uit de noodzakelijkheid dat iedereen die wil ook kan werken.

Hier valt natuurlijk nog veel meer over te zeggen, maar voor nu laat ik het hier even bij. Aan Judith en Tineke om ook hierop te reageren. Overigens zijn Alexander en Niels ook kandidaten voor het lijsttrekkerschap, dus je uitnodiging geldt natuurlijk ook voor hen!

Groet, Bas

  

Bulgaarse nagelstudio's in Amsterdam: over vergrijzing, migratie en de Europese economie

Door Judith Sargentini

De Nederlandse economie heeft baat gehad bij de goedkope arbeidskrachten uit Polen. Toen de tewerkstellingsvergunning voor hen werd afgeschaft zagen we een toeloop van Poolse werknemers, maar nu de economie in eigen land aantrekt , vertrekken zij weer. We zijn niet onder de voet gelopen door Polen. En dat wisten we ook eigenlijk wel. Mensen zijn honkvast. De pushfactor om ergens te vertrekken is altijd sterker dan de pullfactor om je ergens te vestigen.

De werkloosheid in Bulgarije en Roemenië is schrikbarend. Cijfers van het Amsterdamse Bureau voor Onderzoek en Statistiek tonen aan dat er relatief veel vrouwen uit Bulgarije en Roemenië bij de Kamer van Koophandel staan ingeschreven als zelfstandig ondernemer  in de persoonlijke dienstverlening. Dat kunnen nagelstudio's zijn, maar evenzogoed sekswerkers.  Dat dat laatste beroep is vrijwel niemands ultieme keuze.  De armoede in Bulgarije en Roemenië is de pushfactor. Hun economie zal niet zo snel aantrekken als die in Polen, maar juist arbeidsmigranten kunnen daar bij helpen. Migranten sturen geld naar huis, of dat huis nu in Oost-Europa staat of in West-Afrika. Noord-Marokko bestaat zelfs van het geld dat 'gastarbeiders'  naar hun geboortegrond sturen.

John Jorna stelde in zijn weblog – waarin hij GroenLinkse kandidaten voor het Europees Parlement vroeg te reageren – dat migratie nooit de definitieve oplossing is. Ik weet niet voor welk probleem John een definitieve oplossing zoekt. Zoekt hij naar de manier om economisch achtergebleven gebieden in Europa op te krikken? Wil hij de vergrijzing tegengaan? Of wil hij mensen behoeden voor migratie?

GroenLinks heeft een integraal antwoord op armoede in Europa en de wereld en de daar mee samenhangende migratie. In het kort is dat de herverdeling van de rijkdom in de wereld of 'de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten'  en de lange versie staat in het verkiezingsprogramma. In mijn opinie is Nederland met recht een nettobetaler in de Europese Unie, hoort handel echt eerlijk te zijn, moeten we vooral meer aan geboortebeperking doen en is migratie is een recht van vrije burgers.

Ja, er zijn gebieden in Europa die vergrijzen en ja dat ligt aan de economische kansen daar – niet voor niets trekken Noorse dorpen aan blakende Nederlandse gezinnen om zich aan hun fjorden te vestigen – maar ondertussen is de wereld overbevolkt. Jeffrey Sachs wist het bij Wintergasten weer eloquent uit te leggen: als we kindersterfte tegen gaan, kunnen we geboortebeperking realiseren. Kinderen zijn de verzekering van het gezin. Als de kans groot is dat ze voor hun vijfde zullen sterven nemen ouders er meer.

Europa vergrijst. Dat bedreigt onze economische groei. De Afrikaanse bevolking is piepjong en arm. Een en een is twee. Logisch zou zijn als Europa een ruimhartiger toegangsbeleid zou voeren, maar dat stuit nog steeds op weerstand.
De noodzaak om te migreren naar landen met een betere economie kunnen we wellicht wegnemen, als we bereidt zijn tot herverdeling, maar de vrijheid om te migreren houd ik graag in stand.

Judith Sargentini

De reactie van Tineke Strik vindt u als Comment!

Profiteurs in de geprivatiseerde thuiszorg

vrijdag, november 21st, 2008

Persoonsgebonden budget trekt kleine graaiers aan! 

Mijn 94 jaar jonge Tante Jo in Den Haag is het slachtoffer geworden van een van de vele handige jongens die zich via het PersoonsGebonden Budget (PGB) op de geprivatiseerde zorgmarkt hebben gestort. 

Tante Jo is nog steeds zeer bij de pinken en zij woonde tot voor zeven maanden nog zelfstandig. Ze had wel hulp nodig en kreeg die van de Thuiszorgorganisatie Meavita: huishoudelijke hulp en persoonlijke hulp bij het aan- en uittrekken van de steunkousen. Anderhalf jaar geleden verschenen er in de kranten berichten over problemen bij Meavita. De hulpverleners bleken zich evenzeer ongerust te maken over hun baan. Dus werd mijn Tante Jo ook ongerust. Zou ze van de ene op de andere dag geen hulp meer krijgen? 

De slimme heer M. maakte daar handig gebruik van. Als ouderenadviseur had hij voor mijn tante veel goed werk gedaan: belastingpapieren in orde maken. Allerlei dingen aanvragen en daarvoor de nodige formulieren invullen. Zo had hij haar vertrouwen gwonnen. Hij vertelde mijn tante, dat ze zich vooral niet ongerust moest maken, want hij wist nog wel prima mensen, die huishoudelijke hulp konden geven. Als ze nu een PGB nam zou hij voor alles zorgen. En ja, de huishoudelijke hulpen verschenen, weliswaar van wisselende kwaliteit, maar over het algemeen ging het goed. Mijn tante Jo betaalde elke maand uit de voorschotten van haar PGB de rekeningen voor huishoudelijke hulp, maar ook voor het aan- en uittrekken van de steunkousen. Vaak deed de heer M. dat zelf, hoewel hij daar niet toe bevoegd was. Wist hij zelf eigenlijk, dat het geld van het PGB daarvoor niet gebruikt mocht worden? Persoonlijke zorg valt immers onder de AWBZ. Zo ging dat een tijd door. Van de dames hoorde mijn tante intussen minder vleiende berichten over de heer M.. Ze werd steeds wantrouwender en eiste vakbekwame persoonlijke zorg. Uiteindelijk zorgde de heer M. daarvoor via de thuiszorginstelling Cardia. Dat liep prima! 

De rekeningen voor de huishoudelijke zorg kwamen van een zorgkantoor uit de provincie Utrecht. Langzamerhand werd duidelijk, dat de heer M. iets te maken had met dat zorgkantoor. Toen werd het Pasen 2008 en tante Jo ging naar een gezellige maaltijd in het Wijk- en Dienstencentrum. Ze zat naast een collega van de heer M. en klaagde over de slechte kwaliteit van de persoonlijke zorg. Nu begreep de collega waar M. mee bezig was. Tijdens de wekelijkse telefoongesprekken kreeg ik het verhaal in geuren en kleuren te horen. Wat later tijdens een slapeloos uurtje bedacht ik, dat als de rekeningen van een zorgkantoor kwamen, dat ook moest staan ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. En ja, het inschrijvingsnummer stond keurig op de rekening. Ik belde met de Kamer van Koophandel en kreeg te horen, dat de eigenaar en enige aandeelhouder en algemeen directeur van het betreffende zorgkantoor de heer M. was. Dat gaf mijn tante Jo diezelfde dag door aan de collega. De directie werd op de hoogte gebracht en enkele dagen later werd M. op staande voet ontslagen wegens belangenverstrengeling. De heer M. was door een 94 jarige ontmaskerd. 

Nu loopt de verantwoording van de uitgaven van het PGB en heel eerlijk heeft de opvolgster van M. ingevuld, dat er ook betaald is voor persoonlijke zorg. En ja, die valt onder de AWBZ. Moet nu Tante Jo, die zich als Haags burger zo verdienstelijk heeft gemaakt door M. te ontmaskeren uit haar schaarse inkomsten opdraaien voor de kosten van de persoonlijke zorg of treft ze creatieve ambtenaren, die deze kosten zelf bij de AWBZ declareren of een andere oplossing bedenken en deze krasse dame de kans geven rustig te genieten van haar oude dag?  

Haagse gemeentelijke politici, die deze column lezen, trek hier een les uit en kom op voor deze dappere Haagse burgeres.

Het vervolg tot nu toe 30 november is, dat de ambtenaren strikt de regels toepassen. Dat de dader vrijuit gaat en het slachtoffer aanzienlijke financiële schade lijdt blijft buiten hun gezichtsveld. Hoe we dit oplossen? Er zijn nog wegen te gaan. En daarnaast: Wat vind de politiek?

Rond de Oostzee nauwelijks Euro’s

zaterdag, augustus 30th, 2008

Heimwee naar de Euro 

In 19 dagen rond de Oostzee, dat was me het reisje wel! Met een bus reisden we van Groningen naar Wismar, een leuke stad in het Noorden van Duitsland en bekeken de volgende dag Rostock, waar nog veel sporen zijn van de Hanze, het thema van de reis. Via Szczechin ging het naar Gdansk, dat met zijn gevels er erg Hollands uitziet. Maar helaas is het niet echt oud, maar na de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog in de oude stijl weer opgebouwd. Vrij dicht bij Gdansk ligt het kasteel Malbork. Het Russische gebied rond Kaliningrad binnen komen vergt veel geduld en of dat nu eigenlijk de moeite waard is, valt te betwijfelen, want de stad is na alle vreselijke verwoestingen niet echt veel bijzonders. Zo ging het verder via Vilnius, Riga, Tallinn, Helsinki, Stockholm, Kalmar, Malmö, Kopenhagen en Hamburg terug naar Groningen.

Het was een vermoeiende reis met een overvloed aan indrukken, die wij allemaal nog moeten verwerken. Wat echter vooral opviel, was, dat we elke keer weer een ander soort geld moesten gebruiken, want alleen in Duitsland en Finland wordt de Euro gebruikt. En elke munt heeft weer een andere waarde ten opzichte van de Euro. Dus moet je elke keer weer bepalen hoeveel geld je voor een drankje, de lunch, souvenirs, ansichtkaarten en postzegels nodig denkt te hebben. Dan blijkt echter, dat de prijzen in Euro’s in de Baltische staten laag liggen, maar in Finland, Zweden en Denemarken is dat niet het geval en daar had je dus weer veel meer nodig. Het was elke keer een hele uitzoekerij en enkele keren kochten we in een supermarkt maar allerlei nuttige dingen als limonade of fruit of koekjes om het geld op te maken. Kunt u zich voorstellen, dat we heimwee naar de euro kregen? Ik zei tegen mijn medereizigers, dat al die mopperaars over de Euro verplicht deze reis zouden moeten maken, zodat ze eindelijk zouden begrijpen hoe nuttig een gemeenschappelijke munt is en hoe lastig al dat wisselen is evenals het elke keer weer ander geld te moeten pinnen. Maar je kon ook goed merken, dat met name de Baltische staten economisch achter lopen en dus nog niet rijp zijn voor de Euro. 

Ierland en het referendum

zondag, juni 22nd, 2008

Het Ierse referendum over het hervormingsverdrag voor de EU  

De Ieren hebben met een flinke meerderheid het hervormingsverdrag afgewezen. Sommige tegenstanders van de EU in de huidige vorm juichen dat toe, ook in Nederland. Er zijn veel redenen te noemen om bezwaar te hebben tegen de EU, zoals die nu draait. Het hervormingsverdrag probeert daar iets aan te doen. Zo krijgt het Europees Parlement, dat door ons rechtstreeks wordt gekozen, over meer onderwerpen zeggenschap. Maar het Europees Parlement heeft het niet alleen voor het zeggen. Daar zijn ook de ministers van de lidstaten verenigd in de Europese Raad. Toch wordt er nog  te veel in de ogen van sommigen op Europese schaal geregeld. In het hervormingsverdrag krijgen de nationale parlementen de mogelijkheid om ”Ho!” te zeggen. Je zou zeggen; Europa wordt democratischer, maar nee. Sommigen eisen dat één enkele staat door een veto de besluitvorming kan tegenhouden. Dat noemen ze dan democratisch. Je krijgt ook zo’n “vlotte” besluitvorming. En dan straks weer mopperen, dat het allemaal zo lang duurt. 

Een andere reden voor de afwijzing zou zijn, dat de Ieren vrezen voor hun identiteit. Nu zijn er weinig volken in Europa, die zo’n duidelijke identiteit hebben als de Ieren. Denk maar aan die prachtige Ierse songs en ballads, de eigen Keltische taal of de Ierse onafhankelijkheidsstrijd. Niet de EU is schuldig aan steeds sterkere invloeden van buitenaf, het is een proces, dat samenhangt met de steeds intensievere contacten over grenzen heen. Het is een aspect van de globalisering.
Neem het internationale voetbal. Het zou mij niet verbazen als in de komende tijd supporters van andere landen het opvallende gedrag van de Oranje supporters op hun eigen wijze gaan overnemen. Is daar iets tegen?
Vergelijk het nu eens met de provinciale identiteiten in Nederland, misschien nog beter de regionale identiteiten. Een duidelijke identiteit vind je mijns inziens bij de Friezen, de Twentenaren of Tukkers, een beetje bij de Achterhoekers en dan bij de Brabanders, de Limburgers en de Zeeuwen. Het Koninkrijk der Nederlanden is al bijna twee eeuwen een eenheidsstaat en toch handhaven die regionale identiteiten zich. Ieren, waar ben je bang voor? 

Dan is er de angst, dat de EU zich zal gaan bemoeien met zaken als abortus, euthanasie en homohuwelijk. In het Rooms-katholieke Ierland liggen deze zaken gevoelig, al verandert de houding van de bevolking ook daar. Maar nergens in het hervormingsverdrag staat, dat de EU over zulke zaken zeggenschap heeft of zal krijgen. Mocht de EU dat willen, dan moeten alle staten ermee instemmen, Ierland kan dit dus altijd tegenhouden. Bovendien hebben de Europese bisschoppen zich een warm voorstander van het verdrag getoond. Maar ja, wie weet dat? 

Ierland heeft ontzaglijk geprofiteerd van het lidmaatschap van de EU. De goed geschoolde, Engels sprekende bevolking, de tolvrije toegang tot de EU en een aantrekkelijk belastingklimaat trokken zeer veel ondernemingen, die een vestigingsplaats in de EU zochten. Daarnaast kreeg Ierland veel Europese subsidies om de infrastructuur te verbeteren en de landbouw te ondersteunen. Zo werd Ierland van de armste de op een na rijkste lidstaat van de EU. Die subsidies zijn dus niet meer nodig. Sommigen schijnen te hebben tegengestemd uit protest tegen het verlies van die subsidies. Je zou mogen verwachten, dat de Ieren vanwege de enorm toegenomen welvaart tot de trouwste Europeanen zouden behoren. Vergeet het maar. 

Tenslotte heeft wel 20% tegen gestemd omdat ze van het verdrag niets begrepen. Dat kan ik mij goed voorstellen. Zo’n uitgebreid verdrag, honderden pagina’s tekst, valt alleen door enkele deskundigen te behappen. Zo iets kun je niet en mag je niet en hoor je niet te laten beoordelen door leken. Dat moet een volksvertegenwoordiging doen of een speciale rechtstreeks door het volk gekozen conventie. Je zou het alleen kunnen doen met een klein deel, bijvoorbeeld de structuur van de EU met de belangrijkste bevoegdheden. Maar ja, de Ierse grondwet schrijft zo’n referendum voor. Dan zou je eerst enkele tienduizenden voorlichters moeten trainen en de burgers moeten verplichten naar voorlichtingsbijeenkomsten te komen. Dan pas zijn ze tot oordelen in staat. Maar nu grijpen populisten hun kans om valse voorlichting te geven. 

Wellicht is een gebaar mogelijk, dat de Ierse bevolking tot inkeer brengt en kan de EU verder, want stilstand is achteruitgang. Onze veranderende wereld heeft een krachtige EU nodig.

Zienswijze over de grenzen van nationale landschappen

maandag, maart 10th, 2008

De grenzen van de nationale landschappen zijn ruwweg aangegeven en het wordt aan de provincies overgelaten die grenzen nauwkeurig vast te leggen. Van belang is, dat de woonkernen in zo’n nationaal landschap slechts zeer beperkt mogen groeien. Een vestigingsoverschot wordt niet toegestaan. In de provincie Utrecht zijn er drie nationale landschappen: Eemland, Rivierengebied en Nieuwe Hollandse Waterlinie. In de gemeente Bunnik hebben we te maken met de laatste twee. Opvallend is, dat aan de Noord-Oostzijde van Houten een gebied is, dat niet tot een nationaal landschap behoort. Rivierengebied en Nieuwe Hollandse Waterlinie sluiten niet op elkaar aan, Het leek alsof deze opening was vrijgehouden voor het tracé van de verbinding tussen Houten en de A12, bekend als het A12-SALTO-project. Daarom is mijn zienswijze in dit dossier opgenomen.

Betreft: Zienswijze Ontwerp streekplanuitwerking nationale landschappen.

 

  Odijk, 24 januari 2008  

Geacht College van Gedeputeerde Staten van de provincie Utrecht,

 

 Na bestudering van uw ontwerp wil ik mijn zienswijze geven ten aanzien van het gebied ten Zuiden van de A12, waar het Nationale Landschap Rivierengebied en de Nieuwe Hollandse Waterlinie elkaar ontmoeten. Ik moet tot mijn spijt constateren, dat de twee gebieden hier niet op elkaar aansluiten. Het gaat om vier elementen van het landschap, waarvan ik meen, dat ze bij het Nationaal Landschap Rivierengebied behoren.

  1. Het Raaphofse Bos is het enige essenhakhoutbos, dat in dit gebied nog rest. Oudere kaarten uit het begin van de vorige eeuw laten hier meer bos zien. Het kenmerkt zich door een rijke flora en fauna. Naast vele vogels vindt men er ook reeën en er is een bewoonde dassenburcht. Het bos is een rijksnatuurmonument, maar de omgeving verdient eveneens bescherming, want daar foerageren de reeën en dassen.
  2. De strook langs de A12 met veel fruitteelt en een camping biedt een beeld van het halfopen Krommerijngebied met veehouderij en fruitteelt en nu eens geen kantoren, autoshowrooms en meubelboulevards. Men wil er ook uitloopgebied van maken van de overbelaste landgoederenzone Noordelijk van de A12, Rhijnauwen en Amelisweerd.
  3. Een strook Noordoostelijk van de kern Houten, waar merkwaardigerwijs het Nationaal Landschap Rivierengebied en Nieuwe Hollandse Waterlinie niet op elkaar aansluiten. Juist hier ligt een schitterend fossiel Rijndal met de Rietsloot als restgeul en duidelijk herkenbaar in het landschap en zelfs op topografische kaarten. Daar loopt over de westelijke oeverwal de Rijsbruggerweg en het lijkt mij zeer waarschijnlijk, dat al in de Romeinse tijd hier de verbindingsweg lag tussen de Limesweg, de Achterdijk en de toenmalige Romeinse nederzetting in de kern van Houten-Dorp. De strook heeft ook het kenmerkende grondgebruik van de stroomruggen: akkerbouw en fruitteelt naast grasland nu men zich meer specialiseert op fruitteelt en rundveehouderij. Ook de overgang naar de westelijk gelegen kom is van belang. Het microreliëf verdient hier bescherming, zoals enkele jaren geleden bepleit werd door een groot aantal landelijke organisaties op het gebied van landschap, natuur en recreatie. Onze provincie heeft in Nederland een voorbeeldfunctie waar het gaat om het behoud van aardkundige waarden.
  4. Het Raaphofse Pad liep vroeger verder in de richting van de Achterdijk en werd door voetgangers uit Odijk gebruikt om naar Utrecht te lopen. Maar we mogen niet uitsluiten, dat ook de Romeinen daarvan gebruik maakten. Ook hier zou het tracé van de Limesweg gevonden kunnen worden. Er bestaan plannen om het oude tracé te gebruiken voor een fietspad.

Daarom wil ik er voor pleiten de grens westelijk van Odijk oostelijk van het Raaphofse Bos te laten lopen en vervolgens parallel aan de A12 tot de Oostelijke grens van de Hollandse Waterlinie. In de bijgevoegde kopie van de topografische kaart wordt dit zichtbaar gemaakt. Tevens is een fragment van de geomorfogenetische kaart toegevoegd, waarop de oude Rijnloop zichtbaar is.Ik ben gaarne bereid een en ander nader toe te lichten.Hoogachtend,  John Ch.M. Jorna 

vrijdag, maart 7th, 2008

SALTO-A12: Ergerlijke koppelverkoop

 

De boodschap, die de gemeente Bunnik heeft gekregen komt er op neer, dat er best wat geld af kan voor fietspad langs het Oostroms/Oostrumsdijkje, maar dan moet Bunnik wel genoegen nemen met blijvende narigheid in het buitengebied en op de Julianalaan en nog meer geluidsoverlast en smerige lucht voor de kern Bunnik.

Houten krijgt in ruil voor wat minder congestie bij de Staart de mogelijkheid op het Rijsbruggerweg tracé en op de A12 richting Utrecht in de file te staan. Tot troost voor de Houtenaren, achter hen is de file nog veel langer. De oorzaak is het flessenhalseffect van de Utrechtse Ring. Daarover lopen nu onderzoeken.

Het is jammer, dat het Mereveldseweg tracé niet in de MER-procedure is meegenomen. Allerlei aanvankelijke problemen blijken oplosbaar. Prompt werd een nieuw probleem opgeworpen. De combinatie van een 500 m lange invoeg vanuit Houten met een uitvoeg naar Hilversum blijkt te snel vol te lopen. De oorzaak is de grote drukte op de A27-Noord. De oplossing, die bij Bunnik ook wel noodzakelijk zal blijken is toeritdosering tijdens de spits.

Als men dit tracé wel had onderzocht zou gebleken zijn, dat dit het best is voor het landschap, want geen nieuwe doorsnijding, het best voor de landbouw, want minder bedrijven aangetast, het best  voor het milieu, want minder hinder voor minder bewoners en het best voor het internationale en interlokale verkeer, want het tracé komt uit op de parallelbaan en last but not least het beste voor Houten, want je komt dichter bij Utrecht uit en de congestie bij de Staart neemt net zo goed af.

Daarom vroeg ik een eerlijke kans voor het Mereveldseweg tracé, maar voorzitter de Weger sprak het machtswoord: Daarmee zullen de andere 8 partners niet instemmen. De raden van Bunnik en Houten kunnen nu maar beter rustig wachten tot duidelijk is of de capaciteit van de Utrechtse Ring kan worden vergroot. Zo niet, dat loopt het verkeer, snel volkomen vast. Ik wens de raden van Bunnik en Houten veel sterkte.

 

John Jorna, Odijk

Reactie op publicatie van de Congregatie voor de Geloofsleer

donderdag, maart 6th, 2008

Ondertekend door de huidige paus, toen nog Joseph Kardinaal Ratzinger, prefect van de Congregatie van de Geloofsleer werd in juni 2003 het stuk gepubliceerd, waaraan het Utrechts Nieuwsblad toen aandacht beteeedde. Zie hieronder. De vertaling van het Vaticaanse stuk verscheen in november 2003 in Kerkelijke Documentatie en in Parochiekontakt van februari 2004 publiceerde ik onderstaand commentaar.

Liefde

 

 

“Al spreek ik de taal van mensen en engelen – als ik de liefde niet heb, ben ik een galmend bekken of een schelle cimbaal. Al heb ik de gave van de profetie, al ken ik alle geheimen en alle wetenschap, al heb ik het volmaakte geloof, dat bergen zou kunnen verzetten – als ik de liefde niet heb, ben ik niets.” I Kor. 13, 1 – 2. 
 
Op 3 juni 2003 publiceerde de Congregatie voor de Geloofsleer in Rome met goedkeuring van Paus Johannes Paulus II een stuk met de titel “Beschou­wingen over voorstellen om verbintenissen tussen homoseksuele mensen voor de wet te erkennen”. Parochiekontakt schonk er eerder aandacht aan in september 2003.
Al in de inleiding vinden we de waarschuwing, dat de beschouwingen geen nieuwe leerstellige elementen bevatten. Dat maakt het stuk overduidelijk waar. Terwijl je zou mogen hopen, dat gelovige homoseksuelen en hun ouders, andere familieleden en vrienden nu eens met liefde en begrip herder­lijk tegemoet zouden worden getreden. Niets van dat al.

Positieve elementen

Het stuk roept op mensen met homoseksuele neigingen met respect, begrip en fijngevoeligheid te behandelen. Men moet iedere vorm van onrechtmatige discriminatie vermijden. Het lijkt of men vriendschap tussen homoseksuelen wil toestaan, mits zij kuis zijn en blijven.
Als de Schrift homoseksuele handelingen een ernstige verdorvenheid noemt mag men daaruit natuurlijk niet afleiden, dat allen, die aan deze afwijking lijden er persoonlijk verantwoordelijk voor zijn.

Hard en veroordelend van toon

De eerste zin luidt: “Homoseksualiteit is een verontrustend verschijnsel, ook in landen waar het in het rechtssysteem geen duidelijke rol speelt.”  In het stuk wordt de homoseksuele neiging “objectief ongeordend” genoemd. Ver­bintenissen hebben een immoreel karakter. De openbare zedelijkheid mag niet in gevaar worden gebracht. Het is een ernstige verdorvenheid en homo­seksuele handelingen zijn in wezen ongeordend. Het stuk richt zich vooral tegen de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht. Het leidt tot devaluatie van het instituut van het huwelijk,

Verouderde inzichten

Over het wezenlijk karakter van homoseksualiteit bestaat geen echte duide­lijkheid. Is het een erfelijke eigenschap of krijgt iemand het vanaf zijn ge­boorte mee? Het Vaticaanse document hinkt op twee gedachten. Mensen hebben die eigenschap nu eenmaal, maar jonge mensen kunnen er ook toe overgehaald worden. In mijn denken ga ik ervan uit, dat de homoseksuele man of vrouw een variëteit van de menselijke soort is, zoals er zwarte en witte mensen, blonde en donkerharige mensen zijn.
Het huwelijk wordt gezien als een instituut gericht op de voortplanting van de menselijke soort. Inderdaad geen nieuw leerstellig element. Nog in mijn verlovingstijd, dus jaren geleden raakten we in onze Ecclesiagroep in een heftige discussie. Volgens vrijwel iedereen was het wezen van het huwelijk de onderlinge liefdesband. Ik verwoordde het standpunt van de Kerk. Het huwelijk is in wezen gericht op het krijgen en opvoeden van kinderen. Onze nakomelingen behoeven nu eenmaal langdurige zorg van hun ouders voordat ze zelfstandig door het leven kunnen gaan. Dat vraagt een langdurige vaste verbintenis tussen de ouders. We werden het erover eens, dat de onderlinge liefdesband daarvoor een voorwaarde is.
Het standpunt van het Vaticaan wordt vaak bepaald door de situatie in Italië.Italië heeft in Europa de laagste vruchtbaarheid. Er sterven in Italië jaarlijks meer mensen dan er kinderen geboren worden. Dat ligt natuurlijk niet aan het percentage homoseksuelen. Echtparen krijgen veel minder kinderen dan nodig is voor een constant inwonertal. Gehuwde vrouwen moeten werken om een voldoende hoog gezinsinkomen te kunnen bereiken en er zijn te weinig opvangmogelijkheden voor de kinderen van die moeders. Het Vaticaan maakt zich ongerust over die situatie. Daarnaast zijn er ook in Italië steeds meer echtparen, die kiezen voor een vrijwillige kinderloos huwelijk. De vrouw en de man willen op andere wijze hun leven zin geven, zoals ook kloosterlingen binnen de Rooms-Katholieke Kerk dat altijd al deden.

De liefde centraal

In dit Vaticaanse document komt het woord ‘Liefde’ niet voor. Toch is het voor mij overduidelijk, dat in de Boodschap van Jezus van Nazareth de liefde centraal staat als het gaat over de relaties tussen mensen. Paulus verwoordt dat schitterend in het openingscitaat.In elke beschouwing over relaties tussen mensen zou de vraag centraal moe­ten staan: “Hebben zij elkaar werkelijk lief? Hebben ze alles voor elkaar over? Zijn zij van zorg voor elkaar vervuld? Zijn ze elkaar trouw? Schenken zij elkaar belangeloos hun liefde? Willen ze alleen maar dat de ander geluk­kig en veilig en gezond is?” Als zulke vragen gesteld worden, maakt het niet uit of de partners van hetzelfde geslacht zijn of van verschillend, zoals in de meeste gevallen. Als hun lichamelijke omgang met elkaar maar een uiting is van die werkelijke liefde voor elkaar. Dan maakt het niet uit of ze al onmid­dellijk kinderen krijgen of daarmee wachten of dat ze kiezen voor een kinder­loze relatie. Dan maakt het ook niet uit hoe ze hun maatschappelijke verant­woordelijkheid waar maken om hun kindertal te beperken en zo een voort­gaande bevolkingsexplosie voorkomen.Ik vraag mij af of wij als parochiegemeenschap onze bisschop moeten laten weten, dat wij van onze kerk een liefdevolle en inspirerende boodschap verwachten, geen harde liefdeloze veroordelingen van onze kinderen, broers en zusters, vrienden, medechristenen, die met een andere seksuele geaardheid geboren zijn. 

John Jorna

Uit het Utrechts Nieuwsblad van zaterdag 9 augustus 2003

woensdag, maart 5th, 2008

De barricaden op tegen de dwingelandij van de paus?

De aanval van het Vaticaan op het homo-huwelijk en de reactie van Jaap Lodewijks daarop op deze pagina van de afgelopen dinsdag blijven de lezerspennen in beweging zetten.

John Jorna betreurt het dat zoveel veranderingssgezinden de kerk de rug toekeren. ‘moeten we we de barricaden op tegen de dwingelandij van de paus?”, vraagt hij zich  af. En ook andere briefschrijvers nemen stelling.

Het hoofdredactionele commentaar “Rome discrimineert en katholiek Nederland heeft slappe knieën” vraagt om een weerwoord, nodigt daartoe ook uit.
 Alle Nederlandse katholieken weten intussen wel, dat deze paus het moeilijk vindt af te wijken van de traditionele leer. Vanuit die traditie is het niet zo verwonderlijk, dat allerlei culturen afwijzend stonden tegenover homoseksualiteit als levenswijze. In de kleine gemeenschappen met hoge sterftecijfers door oorlogen en natuurrampen was het belangrijk, dat het geboortecijfer zo hoog mogelijk bleef. Dus moest iedere man zorgen, dat kindertjes verwekt werden. Daarvan afwijkend gedrag bedreigde het voortbestaan van de groep en daarbij pasten strenge religieuze sancties. Nu steeds meer Europese staten een sterfteo­verschot hebben of krijgen en vergrijzing de nodige problemen met zich meebrengt, wordt de vraag naar het belang van een hogere vruchtbaarheid weer actueel.
 Maar de paus en zijn adviseurs ontkennen enkele belangrijke zaken. Zij gaan ervan uit, dat homoseksua­liteit een zaak is van vrijwillige keuze. Inmiddels is het inzicht gegroeid, dat men de homoseksuele aanleg mee krijgt bij de geboorte. Je wordt geen homo of lesbo, je bent het. Als je door Gods scheppende kracht zo bent, dan kan dat niet zondig zijn. Ik weet niet wat het document van Rome daarover verkondigt. Maar is dan het tot uiting brengen van je seksualiteit zondig. Is de uitdrukking van jouw liefde voor een medemens zondig? Daarover zullen Rome en veel gelovigen in Nederland van mening verschillen. Dat nog eens schrijven is eigenlijk een open deur intrappen. De meeste homo’s en lesbo’s ervaren dagelijks de acceptatie van hun leefwijze in hun geloofsgemeenschap. 
Rome verzet zich tegen het homo-huwelijk. Wat bedoelt het kerkelijk document hier met huwelijk? Gaat het om het huwelijk als sacrament, een teken, dat de bijzondere hulp (genade) geeft, die het betekent of gaat het om het burgerlijk huwelijk? Gezien de oproep aan katholieke politici het af te wijzen gaat het waarschijnlijk om het laatste. Zelf heb ik dat burgerlijk huwelijk altijd beschouwd als de registratie van ons huwelijk door de burgerlijke overheid. Het huwelijk sloten mijn vrouw en ik en de kerk sprak daar zijn zegen over uit. Wij dienden elkaar het sacrament toe. Maar bij niet-kerkelijken komt die huwelijks­sluiting tot stand als voor de ambtenaar van de burgerlijke stand de huwelijksbelofte wordt uitgesproken.  
Hoe nu te denken over het homo-huwelijk? Dat twee homo’s of lesbo’s elkaar trouw beloven kan ik alleen maar toejuichen. Wisselende seksuele contacten wijs ik èn bij hetero’s èn bij homo’s af. Er is dan niet echt spraken van een uitdrukking van wederzijdse liefde. Het genot staat vooropen meestal gaat het alleen daarom. Maar voor een monogame verbintenis tussen twee homo’s of twee lesbo’s is veel te zeggen. Het risico van SOA’s wordt sterk verminderd. De twee vinden in elkaar levensgeluk en zin in hun bestaan. Rome zou het zelfs moeten toejuichen. Vroeger werd vaak aangeraden maar te trouwen. Dan ging het vanzelf over. Zo werd de erfelijke (?) geaardheid doorgegeven.  
Kun je het homo-huwelijk een huwelijk noemen? Zeker wel in zijn juridische consequenties. Niet in zijn doelstelling, want cultureel-antropologisch gezien is het huwelijk een verbintenis tussen en man en een vrouw gericht op het krijgen en opvoeden van kinderen. Voor mij hoeft deze verbintenis geen huwelijk te heten. Is het een sacrament? Niet in die zin, want het huwelijk als sacrament heeft niet alleen wederzijdse liefde als doel, maar ook het krijgen en opvoeden van kinderen. Overigens acht ik een homo- of lesbo-stel zeer wel in staat kinderen op te voeden. Kan over een homo-verbintenis Gods zegen worden afgeroepen? Sommigen zeggen, dat het alleen kan als die verbintenis celibatair blijft, anderen en ik ook geloven, dat God Zijn zegen daaraan niet zal onthouden ook al wordt aan die wederzijdse liefde ook metterdaad uiting gegeven. Ik vermoed, dat 95 % van de Nederlandse katholieken het hiermee eens zal zijn. De Wegener Pers kan er een opiniepeiling over laten houden! 
Waarom reageert de Nederlandse kerk niet? Het is vakantietijd. Het eerstvolgende parochieblad, waarvan ik hoofdredacteur ben, zal een commentaar bevatten op deze zaak en nog enkele andere incidenten. Het blad bevat keer op keer commentaren op zaken, waarover Nederlandse kranten zelden of nooit schrijven. De officiële kerk zal niet reageren. Men wil leren leven met meningsverschillen en toch samen kerk zijn. Saai, helemaal geen ruzie en helemaal niet interessant voor de pers. Het zij zo. 
Mag een kerkelijk leider een oproep doen aan katholieke politici? Of aan politici in het algemeen? Hoe haalt juist een journalist het in zijn hoofd om de vrijheid van meningsuiting niet te laten gelden voor een kerkelijk leider? Natuurlijk mag de paus een oproep doen het homo-huwelijk af te wijzen. Elke verstandi­ge politicus luistert naar wat er in de samenleving speelt. Uit die veelheid van meningen komt hij samen met zijn partij en zijn fractie tot een mening en tot een stem voor of tegen. Zo hoort het in een democra­tie. 
Moeten we op de barricaden tegen de dwingelandij van de paus? Moeten we als de protestanten vanouds doen – de naam zegt het – protesteren? Het moge aantrekkelijk zijn vanuit de idee de pers te halen, zelfs de Acht Mei Beweging weet, dat het geen zin heeft. Logge structuren laten zich niet veranderen door van buitenaf te protesteren. Alleen van binnenuit en stapje voor stapje kun je verwachten, dat er iets veran­dert. Daarom is het jammer, dat zo veel veranderingsgezinden de kerk hebben verlaten. Ze maken het voor de overgeblevenen extra zwaar al die prachtige nieuwe inzichten te verbreiden onder het kerkvolk.  
John Jorna is redacteur van Parochiekontakt van de katholieke Heilige Niscolaasparochie in Odijk.