Archive for the ‘COLUMN VAN DE WEEK’ Category

Smerige actie van Monsanto tegen mondiale actiegroep Avaaz

zondag, februari 18th, 2018

Lieve Avaazers,

Er ligt een 168 pagina’s tellende dagvaarding van Monsanto op mijn bureau.
We hebben een paar dagen om erop te reageren. Ze “eisen” dat we elke privémail, elke notitie en elk dossier dat we over Monsanto hebben overdragen, inclusief de namen en e-mailadressen van Avaazers die onze Monsanto-campagnes ondertekenden!!
Dat is nogal wat. Het gaat hier om een megabedrijf dat €50 miljard waard is, en berucht is voor dit soort juridische intimidaties. Hun financiële middelen zijn oneindig en niemand kan voorspellen wat ze doen als ze al onze privé-informatie in handen krijgen.
We gaan dit dus bestrijden. Monsanto heeft misschien oneindig veel geld, maar Avaaz heeft de oneindige kracht van burgers. En Avaazers laten zich niet bang maken.
Het is een kwestie van dagen voor we moeten reageren op de dagvaarding — doe een eenmalige bijdrage om onze beweging te beschermen — en een boodschap af te geven: elke keer als zij ons kapot willen maken zullen wij er sterker uit komen:
Als we een kans willen maken tegen de topadvocaten van Monsanto moeten we dringend een excellent juridisch team inhuren. Alleen al het bestrijden van deze dagvaarding (hier te lezen) wordt kostbaar, en dat is misschien nog maar het begin.
We weten niet wat Monsanto van plan is, maar wel waar deze dagvaarding vandaan komt — Avaaz heeft verschillende keren de strijd om nieuwe wetgeving gewonnen van Monsanto. Zo blokkeerden wij een lange-termijn vergunning voor de pesticide glyfosaat, de hoeksteen van hun chemische imperium. We zijn aan de winnende hand, dus Monsanto wil de regels van het spel veranderen.
Uit de dagvaarding maken we op dat Monsanto onze privé-informatie nodig heeft om een collectieve rechtszaak aan te vechten waarin kankerpatiënten claimen dat glyfosaat hun ziekte heeft veroorzaakt. Als je dat absurd vindt, dan ben je niet de enige. Maar een Amerikaanse rechtbank heeft de dagvaarding gesteund en daarom moeten we snel de beste advocaten in de arm nemen — doneer om Avaaz te verdedigen en op te staan tegen Monsanto:

 

Monsanto is de grote boze wolf onder de megabedrijven. Dat wij het tegen hen kunnen opnemen laat zien hoe groot de macht van onze burgerbeweging is geworden. Als we één front blijven vormen kunnen we écht de wereld veranderen!

Met hoop en vastberadenheid,

Ricken, Emma, Fatima, Danny, Hui-Ting, Spyro, Marigona en het hele Avaaz-team

Majesteitsschennis

zaterdag, februari 17th, 2018

IS D66 EEN REGENTENPARTIJ?

We gaan ver terug in onze geschiedenis naar de tijd rond het jaar 1000. Na Karel de Grote en zijn opvolgers werd de rol van de keizer minder belangrijk. Edelen grepen de macht en vanuit hun kastelen beheersten ze hun gebiedjes. De boeren rondom waren horigen. In ruil voor de bescherming van hun heer oefenden ze hun bedrijf uit, maar verrichtten ook herendiensten: oogsten op de velden van de heer, onderhoud van wegen, zorgen voor brandhout en zorgen voor bedienend personeel op het kasteel.

Sommigen waren erg goed in houtbewerking of het smeden van ijzer of het spinnen van de wol en er stoffen van weven. Geleidelijk ontstonden de ambachten en kwam er ook handel in de overschotten van de boerenbedrijven en de producten van de ambachtslieden. Ze zochten een gunstige plek voor hun bedrijven op een goed bereikbare plaats. Amersfoort bij een voorde, een doorwaadbare plaats in de Eem, Utrecht bij de splitsing van Rijn en Vecht, Arnhem waar een beek met watermolens in de Rijn uitmondde. Rovers keken met gulzige ogen naar de rijkdommen in die nederzettingen. Dus werden er muren om de stad gebouwd met een gracht er voor. Wie was nu de baas, nog steeds de edelen of de burgers in de steden en de welvarende boeren? De boeren en de burgers kregen de steun van de heer van het gewest, de Graaf van Holland, de bisschop van Utrecht of de Hertog van Gelre. De strijd, die nu ontstond staat bekend als de Hoekse en Kabeljauwse twisten. Elders tussen de Heeckerens en de Bronkhorsten of de Schieringers en Vetkopers. Uiteindelijk won overal de heer. In die strijd werd Graaf Floris V door de edelen vermoord. Het resultaat was, dat de steden zich zelf gingen besturen met steun van de heer. Al vroeg was hier de democratie geboren.

Karel V, koning van Spanje, keizer van het Duitse rijk wist de 17 Nederlandse gewesten onder zijn heerschappij te verenigen. Zijn opvolger koning Filips II van Spanje toonde zich te heerszuchtig. Uit die Tachtigjarige oorlog ontstond de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. In het Placcaet van Verlatinghe verklaarden zij zich onafhankelijk van de heer. Elke provincie werd bestuurd door een volksvertegenwoordiging, de Staten. De Republiek door een vergadering van afgevaardigden van elk van de Staten en dat was de Staten-Generaal. Die leden van de Staten kregen veel macht en waren meestal ook rijk. Zo vormde zich een klasse van rijke bestuurders, die vaak meer lette op hun eigen belang in plaats van het algemeen belang. Als het dan misliep zoals in 1672, het Rampjaar. zocht het volk steun bij de stadhouders en dat waren de Oranjes. De raadpensionaris, voorzitter van de Staten-Generaal Johan de Witt en zijn broer Cornelis werden door het gepeupel vermoord en stadhouder Willem III moest het land redden. Opnieuw de tegenstelling tussen de regenten en het volk gesteund door een heer.

Tijdens de Franse tijd ontstond er al een eenheidsstaat, het Koninkrijk Holland onder Lodewijk Napoleon, maar daarna kwam het Koninkrijk der Nederlanden tot stand onder Koning Willem I. Aanvankelijk gedroeg onze vorst zich als een absoluut heerser, maar in het revolutiejaar 1848 werd de Grondwet herzien en de macht van de koning aanzienlijk beperkt. De macht lag bij het parlement, dus bij het volk, maar het duurde nog lang voordat alle mannen en vrouwen kiesrecht kregen, namelijk tot 1919. Dat wil niet zeggen, dat het volk ook werkelijk echte invloed had. Steeds bezwijken volksvertegenwoordigers voor de verleiding van de macht en steeds weer verzet het volk zich en zoekt steun bij de Oranjes. Maar opeenvolgende Oranjevorsten kunnen steeds minder voor het volk doen, want stapje voor stapje worden hun alle taken ontnomen. De onvrede van het volk uit zich in hun stem op de PVV, want Wilders zegt echt wat hij denkt. Hij gaat tegen de macht van de regenten in. Daarom is het streven van Jesse Klaver om tot een brede volkspartij te komen ook zo goed. Hij wil het volk weer een stem geven tegen de macht van de grote ondernemingen en hun vazallen van de VVD in.

Hoort D66 nu ook bij die kliek van rijke ondernemers, bankiers, handelaren en industriëlen, de regentenkliek? Met hun streven het wetsartikel van Majesteitsschennis af te schaffen zou je het haast zeggen. Op zich is het slechts het wegnemen van een symbool van koninklijke macht. Nu maar hopen, dat dit soort regenten er niet opnieuw een potje van maakt, zoals je nu al ziet bij zo vele VVD regenten. De onvrede onder het volk neemt steeds meer toe. Het wordt tijd meer rekening te houden met het algemeen belang in plaats van het aandeelhoudersbelang. Philips commissaris Timmer liet dat deze week in de Volkskrant uitstekend zien

Jaargang 10, Nr. 499.

Huwelijksgeluk

zaterdag, februari 10th, 2018

EEN VERBOND VOOR HET LEVEN

Maar weer eens iets heel anders. Een huwelijk is bedoeld als een band voor het leven, ook al is dat in de vorm van samenwonen al dan niet met een notariële akte. Toch mislukken heel wat huwelijken en veel meer dan vroeger. Dat heeft consequenties voor beide partners en voor de eventuele kinderen, maar ook gevolgen voor de samenleving als geheel. Het lijkt er op, dat mensen al dan niet vrijwillig ervoor kiezen maar helemaal niet te huwen. Het aantal alleengaanden neemt immers toe. Men heeft geen vertrouwen meer in een eventuele huwelijksband.

Hoe kom je tot een stabiele huwelijksband? Ten eerste moet je dat natuurlijk willen. Het lijkt er tegenwoordig op, dat sommige mensen hun partner even gemakkelijk inwisselen als hun auto. Voor een stabiel huwelijk is het nodig, dat beide partners als permanent doel hebben de ander gelukkig te maken. Is je primair doel zelf gelukkig te worden, dan slaat de teleurstelling gemakkelijk toe en volgt de mislukking van je huwelijk. Elke scheiding verloopt weer anders en een schuldige aanwijzen heeft weinig zin, zo het al mogelijk is.

Als de relatie al helemaal stuk is en de twee partners vijandig tegenover elkaar staan, er dus herhaaldelijk heftige ruzies zijn, wordt het al snel een vechtscheiding, die lang door kan gaan. Kinderen hebben het er moeilijk mee. Voor wie moeten ze partij kiezen? Bij wie gaan ze wonen? Ongetwijfeld werkt een scheiding lang door in hun leven. Als je nooit hebt gezien hoe je ouders elkaar liefhebben, elkaar af en toe een lieve aai geven of een zoentje in het voorbij gaan, dan hebben die kinderen het later weer moeilijk hun relatie tot een succes te maken. Mensen die het toejuichen, dat er zo gemakkelijk gescheiden kan worden, hebben kennelijk geen idee welke schade ze bij hun kinderen veroorzaken. Al die huwelijksproblemen van hun ouders hebben ook invloed op hun schoolprestaties. Op school moet gezorgd worden voor extra aandacht. Gelukkig zijn er veel scheidingen waar de relatie tussen de twee partners prettig blijft, zodat de kinderen er zo min mogelijk onder lijden. Een tweede partner van een van hun ouders kan een positieve rol spelen naar de kinderen, die zich door hem of haar begrepen voelen.

Een ander maatschappelijk gevolg is, dat de toename van het aantal alleengaanden leidt tot een grotere vraag naar kleinere woningen. De totale vraag naar woningen neemt toe en daarmee de ruimtebehoefte voor die woningen. Het leidt tot meer verkeersstromen, dus meer wegen en meer openbaar vervoer. Alleenstaande moeders met jonge kinderen moeten vaak een beroep doen op de bijstand. Het is dan te hopen, dat in de woongemeente een regeling is om het voor die kinderen financieel toch mogelijk te maken aan sport te doen of muziek of scouting.

Dit soort analyses wordt niet veel gemaakt. Meestal juicht men de “vrijheid” toe om te doen waar men zin in heeft. Het ware te wensen, dat al die lieden, die zo graag van hun “vrijheid” genieten ook de maatschappelijke lasten van hun gedrag gaan dragen.

Jaargang 10, Nr. 498.

De EU heeft de toekomst

zaterdag, februari 3rd, 2018

ALLEEN DE PROBLEMEN VAN EUROPA KOMEN IN DE KRANT EN NIET DE SUCCESSEN

Tweede Kamerlid Bram van Ojik was 29 januari 2018 op bezoek bij de Europawerkgroep van GroenLinks. Hij is niet blij over de manier waarop de EU functioneert, maar ziet tegelijk, dat het allemaal gewoon doorgaat en dat er wel degelijk successen worden geboekt. Zorgenkindje Griekenland komt langzamerhand toch uit de problemen. Dat komt ook doordat veel schulden zijn kwijtgescholden en daarbij ging het vaak vooral om de banken, die de schuldeisers waren. Eigenlijk gaat het om de principiële vraag of de EU de taak heeft economisch zwakke gebieden te steunen net zoals binnen Nederland geld van de rijke Randstad en het rijke Groningen (nog even) naar gebieden met veel werkloosheid gaat.

Een ander punt van aandacht is de Brexit. Ambtenaren onderhandelen en hebben een nauwkeurig omschreven opdracht gekregen en ze voeren die heel formeel uit. Eigenlijk zou er veel soepeler naar een zachte Brexit gewerkt moeten worden, zodat straks de tegenstellingen zo klein mogelijk zijn en de economische schade in het Verenigd Koninkrijk en in de EU zo beperkt mogelijk blijft. Dat vergt politici. die onderhandelen. De reactie van Rutte is echter overal in de EU steun te zoeken voor straks als hij de steun van bondgenoot het Verenigd Koninkrijk gaat ontberen. Bram van Ojik ziet veel goeds in de ideeën van Macron en Merkel, die een meer slagvaardige EU willen.

Binnen de EU bestaat vrij verkeer van werknemers. De idee daarachter is, dat werkzoekenden naar gebieden trekken, waar tekorten aan arbeidskrachten bestaan. De Nederlandse land- en tuinbouw is blij met de Polen en Roemenen. Maar er treden daarbij ook misstanden op. Mensen, die hier werken horen ook de Nederlandse cao-lonen te ontvangen. Anders verdringen Oosteuropese chauuffeurs hun Nederlandse collega’s. Bram vraagt zich af of er geen Europees minimumloon moet komen. Maar in sommige gebieden is het lage loonniveau de enige doorslaggevende locatiefactor. Er is bijvoorbeeld een ongunstige marktligging. Er zijn te weinig hooggeschoolden. De infrastructuur is zwak. Er zijn geen grondstoffen of energiebronnen. Hoe wil je dan investeringen aantrekken? Toch moet het uiteindelijk doel zijn, dat de inkomensverschillen binnen lidstaten en tussen de lidstaten onderling verdwijnen.

In theorie kan de EU goed functioneren en beschikken de lidstaten en in het bijzonder de nationale parlementen over instrumenten om de nationale belangen binnen de EU te behartigen. Het gebruik van de gele of rode kaart vergt goede contacten tussen de verschillende nationale parlementen en vooral voor GroenLinks met andere groene fracties. Dat blijkt nogal problematisch al heeft Jesse onlangs afspraken gemaakt. In de EU worden de besluiten genomen in de Raden van vakministers en in de Europese Raad van regeringsleiders. Ons parlement heeft tot taak de eigen ministers te controleren, maar die zijn niet bepaald scheutig met informatie. Vooral voor de oppositie is dat van belang, want de regeringspartijen zeggen te vaak toch zo maar ja en amen. In Brussel en Den Haag zouden een of meer medewerkers voortdurend bezig moeten zijn elkaar over Europese besluitvorming op de hoogte te houden en zo de fractie te informeren. Maar ja, het is veel gemakkelijker voor een minister in Brussel besluiten te nemen en daarover geen kritiek uit de Kamer te krijgen.

Een interessante vraag ging over het streven van Jesse Klaver naar een brede volkspartij. Iemand maakte zich zorgen, want zouden dan niet allerlei idealen van GroenLinks gaan sneuvelen. Als je de rol van de grootvader van Jesse in zijn leven kent, dan is het streven van Jesse niet verwonderlijk. Het probleem voor GroenLinks is, dat de partij steeds weer geframed wordt als een elitaire partij met als achterliggende gedachte een partij van goed verdienende hoger opgeleiden, dus niets voor een eenvoudige arbeider. Het streven van Jesse lijkt mij nu juist, dat hij dit frame wil doorbreken GroenLinks is een partij, die opkomt voor de zwakkeren in de samenleving, de werkzoekenden, de ouderen met alleen AOW, de bijstandsmoeders, de asielzoekers, de ongeschoolden en de natuur. Wij zoeken niet op de eerste plaats ons eigen belang. Daarom zoekt Jesse contact met de mensen in de fabriekskantines om hen dat duidelijk te maken. Nu zoeken ze te vaak hun heil, bij de partij die buitenlanders de schuld gefft van de werkloosheid. Het zijn wel buitenlanders, namelijk de bazen van de grote investeringsfondsen, die besluiten fabrieken te sluiten of naar lage lonen landen te verplaatsen.

Wil je meer weten en ben je nog flink mobiel. Op donderdagavond, 15 februari is er in Maastricht in de Muziekgieterij een meet up met Jesse Klaver en Bas Eickhout over de GroenLinksvisie op Europa.

Jaargang 10, Nr. 497.

Bouwen aan de toekomst van Europa

zaterdag, januari 27th, 2018

WE LEVEN IN ONZEKERE TIJDEN

De historicus Willem Melching schreef onlangs in de Volkskrant een opiniestuk, waarin hij liet zien hoe een duidelijk perspectief op de toekomst van Europa ontbreekt. Het maakt mensen onzeker en ze verdenken Brussel ervan een toekomst voor Europa te willen, die zij nu juist niet willen. Ze willen liever de vertrouwde nationale staat en ook liever geen immigratie van vreemdelingen met een totaal andere cultuur. Al die veranderingen bezorgen ons een onbehaaglijk gevoel.

Van een historicus zou je mogen verwachten, dat hij het historisch proces voor de minder geschoolde burger verduidelijkt. Zo kan hij laten zien, dat er eigenlijk weinig nieuws gebeurt en dat alleen de schaal van de gebeurtenissen in de loop van de geschiedenis verandert. Zo was ik in mijn aardrijkskundelessen altijd bezig de situatie van nu historisch te verklaren. Daarbij kon ik er altijd weer op wijzen, dat er gebieden zijn, waar die historische werkelijkheid van Europa nog (even) voortduurt. Tot de Industriële Revolutie was de stad met ommelanden het leefgebied voor de eenvoudige burger. Velen kwamen nooit daarbuiten. Bijna alle levensbehoeften kwamen ook uit dat gebied. Handel was betrekkelijk beperkt. Wetenschappers en kunstenaars trokken door heel Europa. Alleen een elite was bekend met grotere gebieden.

In Europa kwam de grote verandering met de Industriële Revolutie en tegelijk een agrarische revolutie en het kolonialisme. Havensteden en steenkoolgebieden trokken industrie en daarvoor arbeiders van het agrarische platteland. Dat was wennen. Al die vreemden bij elkaar in sterk groeiende steden. Een land vormde nu een economische eenheid. Allerlei zaken moesten goed geregeld worden. De nationale wetgeving nam sterk toe en o.a. Duitsland ging een eenheid vormen. Industriële bedrijven automatiseerden. De productie groeide sterk en de nationale markt was niet groot genoeg om alles te kunnen verkopen. Zo ontstond de Europese Economische Gemeenschap, de EEG. Binnen die EEG moest ook van alles geregeld worden en dat gebeurt nog steeds. Het probleem is, dat al die lidstaten het steeds weer met elkaar eens moeten worden. Hun belangen verschillen. We kennen dat probleem van de tijd van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Uiteindelijk ontstond toch een eenheidsstaat. De meest logische ontwikkeling voor de EU is een groei naar steeds meer eenheid. Daarbij moet wel rekening gehouden worden met de belangen van elke lidstaat afzonderlijk. Zo komen in Nederland de provincies op voor hun belangen.

Zo’n welvarend gebied als de EU is aantrekkelijk voor werkzoekenden van elders of voor mensen, die een beter betaalde baan willen. Bovendien is in veel lidstaten de bevolkingsgroei sterk afgenomen. Bedrijven hebben moeite voldoende arbeidskrachten te vinden en zoeken die bijvoorbeeld in India. Europa wil niet langer onderlinge oorlogen. Zo’n vreedzaam gebied is aantrekkelijk voor oorlogsvluchtelingen. Ook dat is niets nieuws. Zelf heb ik voorouders uit Friesland, Zeeland, Noord Brabant en Duitsland. Ik ben het resultaat van voortdurende migratiestromen. De komst van katholieke boertjes naar Rotterdam leverde spanningen op. Al die spanningen waarmee de verzuiling gepaard ging zijn sterk verminderd door enerzijds de secularisatie en anderzijds de toegenomen oecumene. Het is niet vreemd te verwachten, dat ook het islamitische deel van onze landgenoten gaat seculariseren en ook veel meer tot een interreligieuze dialoog zal komen. Joden en christenen staan daar echt wel voor open. Het vraagt wel enig geduld.

Om weer terug te komen op de toekomst van de EU. Gelukkig heeft de EU een open einde. Al werkend kunnen wij aan onze toekomst bouwen. Wat is er nu eigenlijk zeker in ons leven? Niets. We maken er gewoon het beste van.

Jaargang 10, Nr. 496.

Laatste Kans

zaterdag, januari 20th, 2018

NOG ÉÉN WEEK LUTHER TENTOONSTELLING IN CATHARIJNE CONVENT

Tot en met zondag 28 januari kunt u de Luther tentoonstelling nog bezoeken. Voor mij was het heel leerzaam: een stuk herhaling en een stuk uitbreiding van alle geschiedenislessen, die over mij zijn uitgestort. Op een heel lange wand laat men een reusachtige tijdbalk zien met het leven van Luther en van de vorsten zoals Karel V, de verdeeldheid, die Luther bracht uitmondend in oorlogen en tenslotte de Vrede van Wurzburg. Maar ook de onhandige reactie van de officiële kerk en de enorme invloed van de boekdrukkunst, waardoor de geschriften van Luther een snelle verbreiding vonden. Hij zorgde voor een vertaling van de Bijbel uit het Grieks in de Duitse taal en zo kregen wij in de Nederlanden de Statenbijbel. Die taal van de Bijbel zorgde ervoor, dat het Nederlands als zelfstandige taal vorm kreeg. Luther wilde, dat de mensen zelf de Bijbel lazen, want alleen daar vind je de waarheid. De Katholieke Kerk raadde tot in de vorige eeuw het zelfstandig de Bijbel lezen af. Iedereen zou zo tot een eigen Bijbeluitleg komen. Dat zou de eenheid in de weg staan. Tijden veranderen. Gelukkig maar.

Een tijd geleden hadden we het in onze gespreksgroep “Geloven Nu” over het belang van genade. Genade was in onze ogen de hulp, die je van God krijgt om het goede te doen.. Bij een sacrament ontvang je genade. Als twee mensen elkaar het Sacrament van het Huwelijk toedienen en de bedienaar van de Kerk zijn zegen erover uitspreekt ontvang je Gods hulp om van je huwelijk iets goeds te maken. Maar bij Luther kwam ik een ander begrip van genade tegen. Hoe zit dat?

De Rooms-Katholieke Kerk leert ons, dat we door goede werken te doen in de hemel komen. Dus als je zieke mensen verpleegt of oudere mensen helpt bij het werk in huis of als je gevangenen bezoekt of geld geeft aan de armen, dan doe je een goed werk en met al die goede werken verdien je een plekje in de hemel. Het komt sterk naar voren in de Bergrede. Zie Mattheus Hst. 5 e.v. Maar in Luthers tijd kwam er nog wat bij. Als je geld gaf aan de Kerk, dan verdiende je een aflaat. De straf wegens zonden werd je kwijt gescholden. Het geld van de aflatenverkoop gebruikte de Paus om de Sint Pieter in Rome te laten bouwen. Luther vond het maar niets. Dit was niet wat de Bijbel ons leerde. Alleen door Gods genade werd je zalig. Daar was geen tegenprestatie voor nodig..

 Niet alleen door de boeken van Luther werd zijn boodschap verspreid, ook door de schilder Lucas Cranach de Oudere (1472-1553). Op de tentoonstelling laat een schilderij van de op overspel betrapte vrouw het prachtig zien. Rond Jezus en de angstige vrouw staan de farizeeën en Schriftgeleerden met stenen in de hand, echte boosaardige lieden. Jezus troeft hen af: “Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.” De een na de ander druipt af. Het beeld draagt de boodschap uit, dat Jezus de vrouw al vergeven heeft. Door Gods genade is zij gered.

Jaargang 10, Nr. 495.

P21 in Bunnik druk met de verkiezingen

zaterdag, januari 13th, 2018

OPVOLGERS VAN HOGE KWALITEIT MELDEN ZICH

Het is nu twintig jaar geleden, dat we besloten samen op te trekken in een lokale progressieve partij. Het kind kreeg de naam Perspectief 21, maar inmiddels hebben we het meestal over P21. Leden van GroenLinks en van de Partij van de Arbeid zijn automatisch lid. P21 heeft een eigen bestuur. Terugkoppeling naar de moederpartijen is niet voortdurend nodig. Toen in 1997 had GroenLinks twee zetels en de PvdA één. In 1998 haalden we als Perspectief 21 vier zetels en vervolgens in 2002 vijf, in 2006 zes en in 2010 zeven van de vijftien zetels in de raad. Er moest ook over controversiële zaken beslist worden en zo bleven we in 2014 met zes zetels de grootste partij. We vormen een coalitie met de Liberalen, een soortgelijk samengaan van VVD en D66. Het CDA met viet zetels vormt de oppositie. Voor de komende verkiezingen zijn zeventien setels te verdelen.

Waarom is een progressieve partij zo belangrijk? Bunnik is een langgerekte gemeente met drie dorpen, die ongeveer drie kilometer uit elkaar liggen. Dat maakt het belangrijk in ieder dorp diverse voorzieningen te hebben. In Werkhoven zijn die er, maar nogal minimaal: een bakker en een kleine buurtsuper, één school, sportvelden en twee kerken. Odijk en Bunnik zijn veel beter voorzien. De liberalen komen nogal eens met het idee alle sport te concentreren op één plaats. Ze denken dat het goedkoper is, maar niet voor de ouders, die kinderen met de auto moeten brengen en halen. Bunnik heeft grote gemeenten als buren: Utrecht, Zeist en Houten en verder Wijk bij Duurstede en Utrechtse Heuvelrug. We willen graag zelfstandig blijven om te zorgen, dat het open landschap van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en het Rivierengebied zo goed mogelijk behouden blijft. We willen dus zorgen voor recreatieve ruimte en daarnaast ook starterswoningen bouwen voor de eigen jonge mensen en woningen van hoge kwaliteit voor mensen, die gaan werken in het Science Park bij de Universiteit op De Uithof. Al die activiteiten zorgen voor veel verkeer en wij zien de fiets en het Openbaar Vervoer als de beste oplossing. We willen niet dat het mooie landschap verpest wordt door autowegen en een spoorlijn naar de Uithof. Daarom willen we als gemeente ook zelfstandig blijven. Dan kunnen we er goed op letten, dat er voldoende aandacht is voor zorgbehoevenden, waar gemeenten nu verantwoordelijk voor zijn. Het gaat niet alleen om behoud van het groene landschap, maar ook om minder vervuiling en dus om omschakeling naar zon- en windenergie. Dat vindt u allemaal terug in ons programma op de website van Perspectief 21.

Willen we dit allemaal realiseren, dan hebben we een grote fractie nodig met mensen, die wat kunnen. Het was een zeer aangename verrassing kennis te maken met onze topkandidaten. Elke noodzakelijke deskundigheid is vertegenwoordigd. Er is een prima evenwicht tussen mannen en vrouwen en tussen mensen met GroenLinks en met PvdA sympathieën. Alle leeftijden zijn vertegenwoordigd. Die fractie moet natuurlijk een goed team worden. Teambuilding is een aparte kunst, maar ook die is in de fractie vertegenwoordigd. Sommige zijn lid van een landelijke partij en die kunnen gebruik maken van de cursussen of opleidingen van die partij. Zo kan een fractielidmaatschap ook een eerste stap zijn in een politieke carrière. Dat geldt trouwens ook voor onze wethouder kandidaat. Ze toonde zich al heel goed ingewerkt en we willen haar graag houden. Gelukkig is de eis om te wonen in de eigen gemeente niet meer zo belangrijk. Als ze zo doorgaat zie ik haar nog burgemeester worden. Ik herinner mij minstens twee Bunnikse wethouders, die het zo ver geschopt hebben. Dat is wel erg lang geleden.

Ik merkte, dat de onderbezetting van het ambtelijk apparaat en het gebrek aan ervaren krachten de aandacht heeft. We krijgen steun van de gemeente Utrecht. Het is immers de gemeente Utrecht, die de omliggende gemeenten opzadelt met een alsmaar toenemende vraag naar woningen. Van ons burgers mag dan verwacht worden, dat we enig geduld hebben. Ambtelijke molens malen ook in Bunnik soms wat langzaam, vooral als nieuw beleid ontwikkeld moet worden.

Nu is het zaak met een enthousiaste campagne onze medeburgers er van te overtuigen, dat een slimme Bunniker, Odijker of Werkhovenaar weet, dat je het beste op P21 kunt stemmen. Ik ben al in training voor het folders rondbrengen.

Jaargang 10, Nr.494.

De godsdiensten zijn schuldig aan alle oorlogen

zaterdag, januari 6th, 2018

Vrede en Alle Goeds

Zo af en toe maak ik het mee. Mensen komen voor het eerst in hun leven in een kerk. Dat wil niet zeggen, dat ze ook een kerkdienst mee maken. Voor anderen is het tientallen jaren geleden, dat ze met hun ouders in een kerk kwamen. Ik merk het ook bij een uitvaart. Sommige aanwezigen zijn nieuwere gebruiken niet gewend. De vredeswens bijvoorbeeld. Sommige mensen kenden het uit het buitenland. Voor anderen was het in het begin wennen, maar al heel wat jaren wensen mensen elkaar op uitnodiging van de voorganger de vrede: Ze geven elkaar een hand en zeggen: “De Vrede van Christus”. Zelf gebruik ik de franciscaanse vredesgroet: “De Vrede en Alle Goeds”. Het is altijd een blij moment. Je kunt ook merken, dat vrede voor iedereen erg belangrijk is. In het evangelie lees je hoe Jezus zijn leerlingen begroet met de woorden: “Vrede zij u”. In het Latijn: “Pax vobis”. Maar niet alleen het christendom kent de vredesgroet. Joden groeten met “Sjaloom”, Islamieten met “Salem aleikum”. We zien, dat het streven naar vrede tot de kern van de grote wereldgodsdiensten behoort. Tegelijk weten we maar al te goed, dat het behoren tot zo’n godsdienst bepaald geen waarborg is voor vredelievendheid. Er zijn onderling zo veel oorlogen geweest, dat sommige auteurs van ingezonden brieven de godsdiensten verantwoordelijk achten voor alle oorlogen. Daarom kun je maar beter verre blijven van welke religie dan ook. Die brieven worden maar al te gemakkelijk geplaatst en een weerwoord wordt vervolgens “met belangstelling gelezen”. Maar er wordt geen ruimte voor gemaakt.

Uit de geschiedenislessen weet ik, dat elke oorlog zijn eigen oorzaken heeft. Zo is er het streven naar macht of men wil uitbreiding van het grondgebied of men verovert een gebied met belangrijke delfstoffen of men wil zoals Rusland een ijsvrije haven en zo toegang tot de wereldzeeën. Soms voert men een preventieve oorlog. Men wil de ander vóór zijn. Dat heeft allemaal weinig met religie te maken. En de Kruistochten dan? Of de verdrijving van de Moren van het Iberisch schiereiland? De paus wilde vrije toegang tot het Heilig Land, waar Jezus geleefd heeft. Maar daardoor ging het net als in Spanje om strijd tegen de Islam. Men wilde niet, dat Moren of Turken macht uit oefenden over Europa. De Islam werd – en wordt door sommigen – als een vijand beschouwd.

Heel duidelijk kwam die strijd om de macht naar voren in de Dertigjarige oorlig, waar Duitse vorsten met elkaar streden en beweerden, dat ze het Rooms-katholicisme wilden beschermen tegen Lutherse vorsten of andersom. In Noord-Ierland herinneren velen zich nog de Burgeroorlog en de aanslagen van de IRA. Maar analyse van het conflict leerde, dat het in de kern een sociaal conflict was. De katholieken waren armer en hadden meer last van werkloosheid. De godsdienst wordt dus maar al te vaak misbruikt door machtswellustelingen om steun te verwerven voor hun strijd.

Tenslotte, heel wat beruchte massamoordenaars waren niet bepaald enthousiaste aanhangers van een religie: Jozef Stalin met dertigmiljoen landgenoten als sl achtoffer. Adolf Hitler de uitvinder van de Holocaust, die zes miljoen Joden het leven kostte en daarnaast nog miljoenen andere oorlogsslachtoffers. Idi Amin in Oeganda. Pol Pot in Cambodja. Rwanda en Burundi. Bosnië.

Of mensen nu godsdienstig zijn of niet; onder al die mensen vinden we mannen en vrouwen van goede wil. Samen kunnen we aan een wereld van vrede werken.

Jaargang 10, Nr. 493.

Oud en Nieuw

zaterdag, december 30th, 2017

TERUGBLIKKEN EN VOORUITBLIKKEN

Hoe was 2017 voor mij? Wat waren hoogtepunten en dieptepunten? Een hoogtepunt was zeker de grandioze terugkeer van GroenLinks naar een behoorlijk aantal kamerzetels. Ik verwachtte heel weinig van een mogelijke regeringsdeelname. Dat heeft pas zin als het zeteltal boven de twintig komt en dat kan. Maar dan moet de partij ook meer aanwezig zijn op het platteland. De keuze bij de coalitieonderhandelingen was tussen een klein beetje meer invloed door deel te nemen aan een overwegend rechtse regering of de oppositie en verder bouwen aan de partij. Daar zijn we nu mee bezig.

Ik vertelde de lezers, die mijn weblog regelmatig bezoeken over ons familieweekend in Stevensbeek, een nog heel jong dorp in Oostelijk Noord-Brabant. En we hadden een bijzonder fijne vakantie in Zuidwest Engeland. Achteraf merken we hoe gezond wij ons daar voelden in de veel schonere oceaanlucht. De laatste tijd hebben we allebei last van een hardnekkige verkoudheid, gepaard met een schorre hoest. Het heerst hier in Odijk en ik herken bij veel mensen dat gemene hoestje. Het duurt ook heel lang voordat je er van af bent. Maar we zitten dan ook in Midden Nederland, waar de lucht door de vele autowegen ontzettend smerig is. Dat is zo’n dieptepunt.

Twee keer per jaar hebben we bij mijn broer bij de Mill Hillers in Oosterbeek een ontmoetingsdag. Er komt dan altijd iemand een inleiding houden en we praten er samen over. De laatste keer ging het over “Voltooid Leven”. Er wordt ook door gelovige protestanten en katholieken heel verschillend over gedacht. Ik mag daar dan altijd een verslag van maken voor het Contactblad van Mill Hill. Ik plaats het ook altijd in ons parochieblad. Mensen hebben recht op informatie over zulke actuele onderwerpen. Ze kunnen dan beter tot een eigen standpunt komen. Ons parochieblad is te vinden op de website www.nicolaaskerkodijk.nl . Kijk bij parochieblad. Het staat in het novembernummer onder de titel Dood en Leven. We maken vaak kennis met nieuwe methoden van pastoraat, zoals een ontmoetingscentrum in Oosterbeek. Dat brengt ons in Odijk ook weer op ideeën.

Voor mij eindigden het jaar met een aantal tekenen van hoop. Ik wacht al zo lang op een opnieuw vitaal worden van de vele geloofsgemeenschappen. Dan publiceert de Volkskrant een artikel. Vier mensen, die in hun jonge jaren afscheid hebben genomen van de kerk, vinden haar weer terug en zijn zielsgelukkig. Een klasgenote van mijn vrouw, al haar leven lang Dominicanes en lid van een uitstervende congregatie meldde ons, dat er plotseling zes vrouwen te kennen hebben gegeven te willen intreden. Bij de Franciscanen zien we ook jongeren lid worden. Op Eerste Kerstdag gaat een jonge pastoraal Werkster voor in een Woord- en Communieviering. Ze heeft zich pas op haar achttiende laten dopen en is toen theologie gaan studeren. Naast haar staan twee jonge knapen als assistent. Ze vertegenwoordigen de gemeenschap aan het altaar en doen het werk van een acoliet en een lector. Drie jonge mensen: de toekomst van de Kerk? En op 14 januari krijgen we in het kader van de revitalisering van onze Odijkse Geloofsgemeenschap een programma voor het komende half jaar toegelicht. Wat later komt het eerste nummer uit van het nieuwe parochiemagazine. Ik ga ook daarin weer mijn stukkies schrijven. Het beeld van 2018 straalt optimisme uit.

Alle bezoekers van mijn weblog wens ik voor het nieuwe jaar 2018 Alle Goeds.

 Jaargang 10, Nr. 492.

Kerstmis 2017

zaterdag, december 23rd, 2017

FEEST VAN HET LICHT

Mij geeft het een prettig gevoel. De dagen gaan weer lengen al duurt het even voordat je het merkt. Ik moet me altijd verzetten tegen een gevoel van somberheid tijdens die donkere dagen voor Kerstmis. Dit jaar is het nog erger door het vrijwel voortdurend zwaar bewolkte weer. De Germanen vierden vroeger het feest van de zonnewende. Het schijnt dat het geknal met Oud en Nieuw een oud heidens gebruik is om de boze geesten te verjagen. Ook al een reden om het vuurwerk maar af te schaffen.

Toen het christendom doordrong in deze streken wilde men de mensen hun feest niet ontnemen, maar men stelde een christelijk feest ervoor in de plaats: Kerstmis, de geboorte van Jezus van Nazareth. Hij wordt gezien als het Licht, dat ons verstand verlicht. Hij wijst ons de weg, zoals schepen de vaarweg vinden met behulp van het licht van een vuurtoren. In het Kerstverhaal speelt licht ook een rol. De herders zagen een groot licht en hoorden de engelen zingen en de wijzen uit het oosten volgden de ster, die hen naar Bethlehem bracht.

Zo kun je Jezus zien als een licht, dat je de weg door het leven wijst. Jezus was een Joodse Wijsheidsleraar. De apostelen en nog vele anderen waren zijn leerlingen. Zij leerden van zijn manier van leven. Zieken genezen, lammen weer laten lopen, blinden laten zien, armen helpen en aan iedereen de blijde boodschap verkondigen, namelijk, dat leven zonder te zondigen mogelijk is. Hij hield ook lange redevoeringen. Het meest bekend is de Bergrede. Voor mij een zeer inspirerend stuk van het Nieuwe Testament. Daar kwamen duizenden mensen op af om naar hem te luisteren.

Jezus was geen man van de regeltjes. Keer op keer kregen Farizeeën en Schriftgeleerden ervan langs als ze weer op de Joodse wetten hamerden. Het mooiste verhaal gaat over een vrouw, die op overspel was betrapt. De Wet schreef voor, dat zij gestenigd moest worden. Goed, zei Jezus, de Wet zegt het. Wie zonder zonde is werpe de eerst steen. De een na de ander droop af tot de vrouw alleen achter bleef. Ga ook maar naar huis en zondig niet meer. We hebben een paar pausen gehad, die ook zo op de regeltjes waren en zorgden voor bisschoppen, die de regels handhaven zien als hun belangrijkste taak. Maar er is nu een paus, die het voorbeeld van Jezus volgt en ons uitnodigt barmhartig te zijn. Zo vindt hij, dat een man of vrouw, die gescheiden is en een nieuwe liefde heeft gevonden, best te communie mag gaan. Dat was officieel verboden.

Juist al die strenge regels hebben veel mensen de kerk uit gejaagd. Ze roemen nu hun vrijheid. Vandaag nog Grunberg in zijn Voetnoot op de voorpagina van de Volkskrant. Als mensen samen een gemeenschap vormen, is het prettig te weten wat hun levensidealen zijn. Dan weet je waar je aan toe bent. Als iemand trouw als ideaal heeft, dan is dat fijn voor zijn zakenpartner of levenspartner of sportpartner. Je weet, dat je op zo iemand kunt rekenen. Dat geeft een veilig gevoel. Als kinderen van hun ouders steeds weer ervaren, dat ze van elkaar houden en dat ze trouw zijn aan elkaar, dan voelen kinderen zich veilig. Duizenden kinderen missen dat gevoel van veiligheid. Ze staan niet zeker in hun leven. Werkgevers wensen “VRIJ” te zijn om hun werknemers te ontslaan. Zo missen duizenden in hun leven de zekerheid van een vaste baan. Hun leven is niet veilig. Politieke partijen hebben het woord “VRIJHEID” in hun naam, maar de maatregelen, die zij voorstaan zorgen voor minder vrijheid voor werklozen, bijstandstrekkers, migranten, gehandicapten. Juist voor die mensen kwam Jezus van Nazareth op. Als we zijn voorbeeld vergeten zorg je misschien niet langer voor hen, die het moeilijk hebben. Ik ben bang, dat de C in de naam van een politieke partij geen garantie is voor het naleven van je christenplichten.

We gaan het feest van de geboorte van Jezus vieren. Voor velen is hij een voorbeeld, een bron van inspiratie. Maar er zijn meer bronnen van inspiratie, wegwijzers in het leven. In Nederland wonen mensen, die zich door andere religies of door een politieke leer laten leiden. Samen moeten we het hier redden en zorgen voor een vreedzame samenleving. Moge Kerstmis in onze wereld een Feest van Vrede zijn.

Jaargang 10, Nr. 491.