Archive for the ‘POLITIEK IN NEDERLAND’ Category

Over een zelfgekozen levenseinde

dinsdag, februari 21st, 2012

ZIN IN HET LEVEN

De laatste tijd verschijnen er op de Opinie- en Debatpagina’s van de Volkskrant regelmatig artikelen over het recht op een voortijdige beëindiging van het leven. Ze veroorzaken bij mij een wat wrevelig gevoel. Ik probeerde het gevoel te herkennen en ontdekte, dat het net zo’n gevoel is als vroeger leerlingen bij mij opwekten, die een totaal gebrek aan inzet vertoonden, niet vooruit te branden waren. Het geldt dan vooral mensen, die nog heel gezond naar lichaam en geest zijn en toch vinden, dat ze “klaar” zijn met het leven. Hoe weet je dat, denk ik dan. En zo ging ik nadenken over de zin van het leven.

Maar er is nog een andere reden om deze beschouwing op mijn weblog te plaatsen. De Partijraad van GroenLinks wijdde een discussie aan dit onderwerp. Daarbij vond de partijraad, dat het bij het liberale karakter van de partij paste, dat mensen hun eigen autonome beslissing zouden mogen nemen over het tijdstip van hun overlijden. Weliswaar werd naar voren gebracht, dat de maatschappij zich zeer moet inspannen om geen redenen te geven dit leven te willen verlaten, maar uitgangspunt was de vrijheid van het individu. Naar mijn smaak is daarbij te weinig nagedacht over de begrenzing van de vrijheid door de vrijheid van anderen. Bij iemands besluit om uit het leven te stappen zijn ook anderen betrokken. Zij kunnen nog jarenlang lijden onder het verlies, de waaromvraag en twijfel over een mogelijke schuld. De vrijheid van een mens is in mijn ogen nooit absoluut.

Op onze planeet komen allerlei vormen van leven voor. Wat is de zin van het leven van een grasspriet? Is het de wereld groener maken? Maar is een groene wereld dan beter of mooier of nuttiger dan een blauwe of rode wereld? De zin van het groeien van al die grassprieten is, dat ze het voedsel vormen van de koe. Die grassprieten weten het niet. Ze zijn zich niet bewust van de zin van hun bestaan. De koe weet evenmin, dat wij straks haar melk zullen drinken en dat de room van de melk ervoor gaat zorgen, dat we smullen van de verjaardagstaart. De koe is zich niet bewust van het genot, dat zij schenkt. Ze weet niet, dat haar leven zin heeft. Maar haar leven heeft wel degelijk zin voor ons mensen. Als we tenminste geen vegetariër zijn.

En hoe is dat nu bij mensen? Een vrouw wordt zwanger en vanaf het moment, dat zij zich daarvan bewust wordt, voelt zij zich – meestal – gelukkig. Er groeit een kind in haar buik. Soms geeft dat ongemak, maar dat heeft ze er graag voor over. De vader geniet mee. Wat is het bijzonder het kind te voelen bewegen in de buik van zijn vrouw. En hoe geweldig vinden de meeste mensen het om het kind na de geboorte in de armen te houden. Maar het kind is zich nog nergens van bewust. Het weet nog niet, dat het zin geeft aan het leven van de ouders.

Het kind groeit op, krijgt vriendjes en vriendinnetjes en in hun spel brengen de kinderen geluk naar elkaar. Een gewonnen wedstrijd, een geslaagde speurtocht een zang- of toneelavond met veel applaus, goede rapporten op school. Nu zijn de kinderen zich al meer bewust van het feit, dat het leven leuk kan zijn. Ze geven zin aan het leven van hun onderwijzers en dat voel ik nu nog, terwijl ik al zo lang met pensioen ben.

Weer later vinden mensen zin in hun werk. Ze helpen mensen of maken nuttige dingen of plezieren mensen met hun muziek of romans of beeldende kunst of werken in de handel of bij de overheid. Werk kan ook saai zijn en weinig voldoening schenken, maar dan zie je, dat mensen genieten van een hobby of van hun familie of door klusjes te doen voor anderen. Het mooiste is als je mensen, die geen plezier hebben in hun leven kunt helpen om door een andere baan of door lid te worden van een koor of een sportclub zover kunt krijgen, dat ze echt zin krijgen in het leven.

Als de kinderen dan de deur uit zijn en je te oud en te stram bent voor sport of tuinieren of andere hobby’s en je geen vrienden of vriendinnen meer hebt en de contacten met de familie steeds schaarser worden, als je gezondheid achteruit gaat en je hulpbehoevend wordt, wat is dan de zin van het leven? Er zijn van die mensen, die er dan voor zorgen, dat de medewerkster van de thuiszorg er elke keer weer met plezier komt, want er is altijd een waarderend woord of een kopje thee of een leuke mop en zo geef je als oud en nutteloos mens zin aan het leven van een verzorgster.

De zin van het leven zit in de ander. Als je de ander niet meer wilt zien en anderen jou niet meer willen zien, als het individualisme echt doorslaat, dan kan een mens gaan geloven, dat het leven geen zin meer heeft. Daarom wil ik zo graag zinzoeker blijven.

Zoals zo vaak had de Volkskrant geen ruimte over voor zo’n uitgebreid stuk.

De aangenomen motie van GroenLinks

donderdag, november 17th, 2011

WEIGERAMBTENAREN

Op de middag, dat de Tweede Kamer met grote meerderheid de motie

over de weigerambtenaar aannam, stuurde ik onderstaande brief als E-mail naar ineke van Gent.

Beste Ineke,

Een jaar of vijf geleden speelde het onderwerp weigerambtenaar ook. Femke was in Utrecht en probeerde een discussie te ontwijken, Ik zei, dat ik dat te gemakkelijk vond en legde uit, dat ik het volstrekt niet eens ben met die weigerambtenaren en toch hun standpunt respecteer. Hen dwingen te kiezen tussen ontslag of toegeven en homohuwelijken wel registreren zou gewetensdwang betekenen. Andere aanwezigen wezen op een ingezonden brief in ons Magazine, waarin ook tot behoedzaamheid werd gemaand.

Ambtenaren moeten vooral hun geweten NIET thuis laten als ze naar hun werk gaan. Voortdurend bestaat de mogelijkheid, dat ze in hun werk voor gewetensvragen komen te staan. Soms worden ze dan klokkenluider. Op mijn weblog (en planeetgroenlinks.nl) schreef ik deze week erover. Gewetensdwang kan zich ook tegen je keren, want vaker ontstaat er een conflict tussen werk en principes. 1.)

Uiteindelijk hebben weigerambtenaren waarschijnlijk geen juridische poot om op te staan. Eigenlijk gaat het daar ook niet om. Het gaat erom of wij de eeuwenoude traditie van tolerantie terzijde schuiven en niet langer rekening houden met het standpunt van minderheden. 2.) Homo's hebben eeuwenlang geleden onder het gebrek aan tolerantie. Zij weten als geen ander wat het met mensen doet. Ook Roomsen kunnen er over meepraten. Nog in de tweede helft van de vorige eeuw mochten ze geen burgemeester worden van een grote stad of opperofficier of rechter bij de Hoge Raad. Ze waren onbetrouwbaar, want zij gehoorzaamden aan een buitenlands staatshoofd. De onverdraagzaamheid naar religieuze standpunten komt de laatste tijd weer terug. GroenLinks is een partij, waar mensen van allerlei pluimage elkaar vinden in hun strijd voor een schoon milieu, een rechtvaardige samenleving en een vreedzame wereld. Juist een partij als Groenlinks past het religieuze en andere minderheden te beschermen tegen onverdraagzaamheid.

Dat je het onderwerp gebruikt om problemen tussen de coalitie en de gedoogpartners te veroorzaken is begrijpelijk. Ik ben er niet blij mee.

Met vriendelijke groet,

John Jorna

Ter toelichting:

1.)  Je zou er van uit moeten kunnen gaan, dat ambtenaren altijd gewetensvol handelen. Twee voorbeelden, waaruit blijkt, dat het daaraan wel eens ontbreekt. Het is al meer dan veertig jaar geleden, dat er in mijn woongemeente een ander subsidiesysteem voor het jeugdwerk moest komen. Het voorstel was om op ledenbasis te subsidiëren. De Directeur van het Provinciaal Jeugdwerk Bureau zou positief geadviseerd . Dat kon ik mij niet voorstellen, want subsidiëring op basis van activiteiten kwam juist in zwang. Ik belde de directeur en hij ontkende ooit een positief advies te hebben gegeven. Dat kon ik van hem op schrift krijgen. Ik seinde raadsleden in, die B&W vroegen of er wel positief geadviseerd was. B&W bleven volhouden. In de pauze zorgde ik, dat de brief bij een raadslid kwam en die las de brief voor. Iedereen had het fout gedaan behalve B&W. Het raadslid moest handelen zonder last of ruggenspraak. De brief was niet waar en mij werd het evenzeer kwalijk genomen. Recent heb ik beschreven hoe er gemanipuleerd is bij de procedures rond het Rijsbruggerwegtracé. In een van de stukken was op een kaart de oude Rijnbedding weggelaten, waarin de weg komt te liggen.

Een regeling voor klokkenluiders kan er alleen komen als de Tweede Kamer met een initiatiefwetsontwerp komt. Er valt kennelijk veel te verbergen.

2.) Eigenlijk is het een kwestie van beschaving of je bereid bent een bevolkingsgroep een eigen standpunt over het homohuwelijk en hun eigen ambtenaren van de Burgerlijke Stand te gunnen. Een verbod van weigerambtenaren komt neer op een beroepsverbod voor een bevolkingsgroep. Zo mochten heel lang communisten geen postbode worden.

Wij leven in een maatschappij met heel veel verschillende groepen: religies en daarbinnen weer meerdere richtingen of kerken, atheïsten, humanisten en om dat een beetje vreedzaam te laten verlopen is er een traditie van tolerantie.

Antwoord namens Ineke

Ik kreeg ook namens Ineke een antwoord. Het viel mij op, dat daarin nergens werd ingegaan op mijn brief. Daarop enig commentaar.

Als weigerambtenaren zouden worden toegestaan, zou de overheid discrimineren. Nog nergens is het voorgekomen, dat het laten registreren van een huwelijk tussen personen van gelijk geslacht onmogelijk werd gemaakt. Nergens heeft de overheid gediscrimineerd.

Het enige probleem is, dat er weigerambtenaren bestaan. Daar heeft verder niemand last van. En toch is er voortdurend heibel over.

Hierboven wees ik er al op. Nooit mag een ambtenaar een opdracht zo maar uitvoeren. Altijd hoort hij te toetsen aan de wet en aan regels van integriteit en dat hoort hij gewetensvol te doen.

Waar eindigen we als ambtenaren zo maar kunnen weigeren de wet uit te voeren? Mogen ze dan ook weigeren een kind van een lesbisch paar in te schrijven in het geboorteregister? Stemmingmakerij! Alle voorbeelden zijn nergens voorgekomen en zullen ook nergens voorkomen.

Maar we kunnen ons wel afvragen waar we eindigen met het niet serieus nemen van religieuze overtuigingen. Naar mijn smaak wordt dat steeds erger en neemt de onverdraagzaamheid toe. Ik vraag mij af en toe af of die anti-houding eigenlijk meer anti-Islam gericht is en alleen maar algemeen wordt geformuleerd om de eigenlijke motieven te verbergen.

Er is alle reden om allemaal eens ons geweten te raadplegen.

Godsdienstkritiek in de Volkskrant

zaterdag, juli 23rd, 2011

De Volkskrantrubriek “Opinie en Debat” bevat vaak interessante artikelen van een hoog niveau. De laatste tijd echter komen er af en toe stukken voor waarin over religie grote nonsens wordt beweerd. Kennelijk gaat het daarbij om “een oorspronkelijke zienswijze”, een van de criteria waaraan inzendingen worden getoetst. De bedoeling is, dat er dan een debat ontstaat, maar kennelijk niet door deze oorspronkelijke zienswijzen als onzin te ontmaskeren. Want ja, die standpunten van kerken en religies bevatten niets nieuws. Pas als de rubriek het al te bont maakt met zijn aanvallen op religies, komt een enkele keer iemand aan het woord ter verdediging.
De Volkskrant lijkt iedereen tevreden te willen stellen. Af en toe komen er heel goede stukken in, zoals het interview met Jim Schilder over zijn roeping tot het priesterschap. Het geeft ook een zeer moderne visie op religie, waarin godservaringen een belangrijke rol spelen. Maar de rubriek Opinie en Debat is af en toe te veel in antireligieuze emoties gevangen. Ik ben benieuwd wat er na vandaag (23 juli) nog meer komt.

Wie mij kent, weet, dat ik kritiek op religie en in het bijzonder op de R.k. Kerk in het bijzonder bepaald niet schuw. Ik plaats mijn bijdrage aan het debat maar op mijn eigen weblog. Trouwe bezoekers kennen overigens mijn visie al.

 

Worstelen met je geweten

Marcel Duyvesteijn en Thijs Kleinpaste vinden dat gelovigen in velerlei opzichten worden voorgetrokken. Zij menen, dat er een discussie moet komen over een gelijke behandeling van gelovigen en niet-gelovigen. Aan het slot van het artikel noemen ze een aantal voorbeelden van bevoorrechting, die zouden moeten verdwijnen.

Als voorbeeld beginnen ze met de uitspraak van minister Bijsterveldt, dat ambtenaren van de burgerlijke stand mits zij Christen of Islamiet zijn mogen weigeren een zogenaamd homohuwelijk te sluiten. Ik ben het met de minister eens, maar ik ben het niet eens met de betreffende weigerambtenaren. Toch wil ik ze niet dwingen tegen hun geweten in te gaan. Dat heeft alles te maken met de rol van het geweten in iemands leven.

Wat is het geweten? Het geweten is je verstand oordelend over je eigen daden. Hebben niet-gelovigen een verstand en oordelen ze over hun eigen daden?  Dat lijkt mij wel. Het geweten is niet voorbehouden aan gelovigen. Hoe wordt jouw geweten gevormd? Hoe krijg je de beschikking over een pakket opvattingen aan de hand waarvan jouw verstand jouw doen en laten beoordeelt? De meeste opvattingen komen van je ouders, vooral die opvattingen, waar ze zelf naar leven. Maar ook vanuit jouw levensovertuiging worden opvattingen aangereikt, die je al dan niet overneemt. In de puberteit neem je vaak opvattingen over van je vriendengroep (peergroup) en in je later leven, van mensen, die je bewondert. Zo beschikken gelovigen en niet-gelovigen over een reeks opvattingen. Niet iedereen denkt er hetzelfde over, sommigen zijn erg ruim, anderen erg eng in hun overtuigingen.

Mijn mening is, dat iedereen zijn doen en laten aan zijn geweten moet toetsen en nooit automatisch een bevel hoort te gehoorzamen. Het was opdracht van hogerhand geldt nooit als excuus. Daarom is het verstandig als iemand zijn geweten niet thuis laat als hij naar zijn werk gaat. Want wat te doen als jouw baas je opdraagt een dubbele boekhouding bij te houden en de belasting te ontduiken? Wat te doen als je baas je opdraagt goedkoper materiaal te gebruiken dan waarvoor betaald wordt? Wat te doen als je baas van je verwacht, dat je de voicemail van een vermist kind gaat hacken? Klokkenluiders laten hun geweten in ieder geval niet thuis.

Moet je democratisch genomen besluiten altijd gehoorzamen? Is democratie een garantie voor ethisch verantwoorde besluitvorming? Ik weet nog goed hoe zeer we de oud-Indiëstrijders van Bronbeek bewonderden om hun dapperheid tegen de opstandelingen in Atjeh. Democratisch aanvaard, maar goed? Er was recent een wet in voorbereiding, waarbij hulp aan illegalen strafbaar werd gesteld. Als dan op een avond een illegaal angstig, hongerig en verkleumd bij u of mij zou aanbellen, wat zou uw of mijn geweten dan beslissen? Of als u of ik zou weten, dat iemand een illegaal onderdak biedt, zou u of ik dan aangifte gaan doen? En als het straf zou opleveren als we geen aangifte doen? Zou u dan liever de boete betalen of gaan zitten en bij uw weigering blijven?

Het lijkt mij heel onverstandig de betekenis van iemands persoonlijk geweten terzijde te schuiven als niet meer passend in deze tijd. Juist nu mensen vaak niet of nauwelijks binding hebben met een groepering, die richtinggevend is in ethische vraagstukken is een discussie over de rol van ieders persoonlijk geweten van groot belang. Mag iedereen, gelovig of niet gelovig een beroep doen op haar of zijn geweten en hoe ver mag je daarbij gaan? In hoeverre hoort een wetgever of de overheid rekening te houden met groepen gewetensbezwaarden? Toen de dienstplicht nog in werking was kon je een beroep doen op gewetensbezwaren en daarvoor hoefde je niet tot een religie te behoren. Worden straks weer mensen opgesloten zoals eind jaren veertig de Indiëweigeraars? Komt er een beroepsverbod voor een relatief kleine groep strenge protestanten, die als ambtenaar van de burgerlijke stand niet willen meewerken aan een homohuwelijk?

Het principe van scheiding van kerk en staat wordt er vaak bij gehaald. Het zegt, dat de kerk de staat niet de wet mag voorschrijven, maar omgekeerd de staat zich niet mag bemoeien met binnenkerkelijke voorschriften en geloofszaken. Het begint er steeds meer op te lijken, dat dit principe terzijde wordt geschoven en de staat gaat voorschrijven of gelovigen godsdienstige regels mogen volgen. Het verbod op onverdoofd ritueel slachten is een duidelijk voorbeeld. Wij zijn ver afgedwaald van de tijd, dat we in opstand kwamen tegen een vorst, die ons tot een bepaald geloof wilde dwingen. Toen schreven we het Placcaet van Verlatinghe, het begin van wat nu Nederland is.

Ritueel slachten 2

zaterdag, juli 2nd, 2011

AAN DE HEIDENEN OVERGELEVERD

De Tweede Kamer heeft ingestemd met het wetsontwerp, dat onverdoofd slachten volgens Joodse en Islamitische regels verbiedt. Ik vind dit een slecht besluit en wel om vier redenen.

Als aangetoond kan worden, dat een dier bij het ritueel slachten niet meer lijdt dan bij het verdoofd slachten mag er ritueel geslacht worden. Dit is omkering van de bewijslast en strijdig met ons rechtssysteem

De staat schrijft nu twee religies voor, dat de godsdienstige voorschriften niet meer gevolgd mogen worden. Dat is strijdig met het principe van scheiding van kerk en staat.

Daarmee wordt de vrijheid van godsdienst aangetast. Dit fundamentele grondwettelijke recht wordt ondergeschikt gemaakt aan een niet in de grondwet opgenomen gebod dieren onnodig leed te besparen.

De kamer blijkt geen compassie te hebben met het geestelijk lijden van Joodse en Islamitische landgenoten. De kamer heeft ook geen begrip voor de angst die leeft onder hen over wat er nog meer gaat komen. Met name Joden weten immers, dat veel ellende in het verleden begon met kritiek op hun manier van slachten.

De conclusie is duidelijk. Dit wetsontwerp mag het niet verder brengen dan deze goedkeuring door de Tweede Kamer.

Bij mij spookten allerlei gedachten door mijn hoofd. Nederland lijkt een Land der Heidenen te zijn geworden. Joodse en Islamitische landgenoten zijn aan de heidenen overgeleverd. Die heidenen aanbidden een nieuwe afgod, het dier. Spaart men de christenen? Of worden die straks weer voor de leeuwen gegooid? Tsja, maar dan wel van te voren verdoofd door Nero Thieme of Diocletianus Ouwehand. Het zijn maar gedachten, gelukkig.

Scheiding van Kerk en Staat

dinsdag, juni 28th, 2011

RITUEEL SLACHTEN

Ook de GroenLinksfractie in de Tweede Kamer moet eerstdaags stemmen over het initiatief wetsontwerp van de Partij voor de Dieren, dat het onverdoofd slachten wil verbieden. Een amendement biedt de mo­gelijkheid toch ritueel te slachten mits men kan aanto­nen, dat een dier daarbij niet meer lijdt als bij ver­doofd slachten. Dat is omkering van de bewijslast. Hoe meet je pijn bij dieren? De wetgever hoort in onze ju­ridische traditie het bewijs te leveren, dat er een wet is overtreden.

De laatste jaren wordt er vaak gesproken over de scheiding van Kerk en Staat. Het begrip wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd. Kerk en Staat zouden niets met elkaar te maken hebben, niet mogen samenwer­ken. De Kerk zou zich niet mogen uiten over staatsza­ken en sommige mensen, die onderwijs als een staats­zaak beschouwen, vinden daarom dat er geen scholen mogen zijn op godsdienstige basis.

In werkelijkheid betekent het begrip “Scheiding van Kerk en Staat”, dat de Kerk de staat niets mag voor­schrijven, wat vroeger wel gebeurde en dat de Staat zich ook niet me de Kerk mag bemoeien, dus niet met de kerkelijke leer of de kerkelijke voorschriften. In de hele discussie over het onverdoofd slachten volgens Joodse of Islamitische regels lijkt het of die scheiding van Kerk en Staat niet meer bestaat. Als het wetsont­werp wordt goedgekeurd gaat de staat Jodendom en Islam voorschrijven wat hun regels en voorschriften moeten zijn.

In de tijd van onze opstand tegen Spanje was er geen sprake van een scheiding tussen Kerk en Staat, Wan­neer een ketter door de Inquisitie van de Roomse Kerk veroordeeld was, werd het vonnis door de Staat vol­trokken. Dat was een van de wezenlijke redenen voor de opstand tegen de tirannie van de koning van Spanje. Men wilde niet, dat de Staat kon voorschrijven wat men moest geloven. Vrijheid van godsdienst vormt dus de basis van het ontstaan van Nederland, toen nog de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Ik vertrouw erop, dat die kennis bij mijn Groenlinksfractie nog aanwezig is.

Ritueel slachten

woensdag, mei 25th, 2011

TYRANNIE?

Ik heb de laatste weken heel wat gelezen over ritueel slachten. Typisch zo’n onderwerp, waar je niet goed weg mee weet. Ik geloof, dat er een rationele verklaring is voor de voorschriften voor wat ritueel slachten genoemd wordt. Dat vind ik al een vreemde omschrijving, want deze wijze van slachten is zeker geen godsdienstige rite, een manier om Jahweh/Allah te eren en te aanbidden of om bij God iets af te smeken. Ik denk, dat na eeuwen ervaring men ontdekt heeft, dat deze wijze van slachten het beste resultaat oplevert, het smakelijkste vlees. Dus werd er een voorschrift van gemaakt, dat vervolgens een religieuze status kreeg. Door God geïnspireerd. Daardoor gaat het gebod veel absoluter gelden. Als men ervan afwijkt overtreedt men een Goddelijke wet.

Nu moet je niet denken, dat religieuze leiders zo maar een Goddelijke wet kunnen of willen afschaffen. Ze zijn zich van het ontstaan van die wet niet meer bewust. Ze willen in hun denken en handelen niet tegen de Goddelijke wetten in gaan. Zelfs in het Christendom, waar de bijbelwetenschappers proberen te achterhalen, wat de schrijver in zijn tijd bedoeld heeft, is het moeilijk om moderne inzichten geaccepteerd te krijgen.

Als dus een democratische meerderheid in het Nederlandse parlement het slachten overeenkomstig door God gegeven wetten wil verbieden, dan gaat zo’n meerderheid keihard en dwars tegen de diepste overtuiging van medeburgers in. Dat is niet overeenkomstig de Nederlandse traditie. Wij zijn gewend om altijd rekening te houden met gewetensbezwaren, die bij een deel van de bevolking leven. Elke burger moet overeenkomstig zijn overtuiging kunnen leven, zolang anderen geen schade daarvan ondervinden.

Maar die dieren dan? Ten eerste is elke vorm van slachten aanvechtbaar en zijn er grote twijfels over welke vorm het minste dierenleed veroorzaakt. Maar tegenover het fysieke leed van duizenden dieren staat het geestelijk leed, het hartzeer van honderdduizenden Joodse en Islamitische medeburgers. Het gaat dan niet om de pijn, dat ze zich niet meer aan hun spijswetten kunnen houden; het gaat veel meer om de zielensmart niet meer als volwaardig medeburger te worden geaccepteerd. Zo kwam ik in gedachten tot deze vraag:

“Moeten wij nu de Tyrannie verdrijven, die de harten van onze Joodse en Islamitische medeburgers zo zeer doorwondt?”

Aan u de uitnodiging deze vraag in uw hart en geest te overwegen. Nederland is in de 16e eeuw gegrondvest op de idee, dat op religieus gebied dwang uit den boze is.

Bunnik op een gedeelde derde plaats

vrijdag, maart 4th, 2011

VERKIEZINGEN PROVINCIALE STATEN 2 MAART 2011

PERCENTAGES GROENLINKSSTEMMEN PER GEMEENTE

01 Utrecht 16,3%
02 Wageningen 16,0%
03 Nijmegen 14,2%
03 Bunnik 14,2%
05 Amsterdam 12,5%
06 Leiden 11,4%
07 Ubbergen 11,3%
08 Groningen 11,2%
09 Haarlem 10,7%
10 Arnhem 10,1%
11 Delft 10,0%
12 Haren 9,5%
13 Amersfoort 9,3%
13 Zutohen 9,3%
15 Winsum 8,6%
15 De Bilt 8,6%
15 Houten 8,6%
           

 Vanaf plaats 15 is de tabel niet volledig. Er zijn meer gemeenten met een percentage van 8,??. Hier gaat het vooral om de gemeenten die traditioneel hoog scoren.

In de Gemeente Bunnik hebben vooral de stembureaus in de kern Bunnik een hoge score voor GroenLinks. De GroenLinks Statenfractie verzette zich het sterkst tegen een wegverbinding tussen Houten en de A12, die vooral voor de kern Bunnik uiterst onprettig zou uitpakken.

GroenLinks en Afghanistan 2

zaterdag, januari 29th, 2011

WAT EEN POLITICA IS JOLANDE SAP

Onze fractievoorzitster heeft mijn grote bewondering gewekt, zowel bij haar optreden in de Kamer als bijvoorbeeld bij Pauw en Witteman. Ze formuleert vlijmscherp en adequaat en is niet uit het veld te slaan. En ze durft emotie te tonen en idealisme. Een ware verademing na jaren ontluisterende debatten, waarbij het er vooral om ging elkaar vliegen af te vangen. Jolande blijkt een uitstekende opvolgster van Femke Halsema.

Betekent dat nu, dat ik in het geheel geen kritiek heb? Dat is wat te veel gevraagd. De fractie heeft een beeld van de Afghaanse werkelijkheid, dat meer op wenselijkheid berust dan op de realiteit. Dat betekent, dat de kans op een succesvolle missie zeer klein is. Maar niet geschoten is altijd mis al klinkt dat in dit geval wat macaber. Je moet je verplaatsen in het denken van Mariko Peters. Ze was adviseur van de centrale overheid en zag hoe moeilijk het was met adviezen te komen, die ook werkelijk iets zouden uithalen. Afghanistan heeft alle kenmerken van een falende staat: Een zwakke centrale overheid, die geen greep heeft op het land. Nauwelijks iets van een ambtelijk apparaat, geen goed functionerende politie en justitie, geen of nauwelijks inkomsten, een weinig geschoolde bevolking, een slechte infrastructuur, een wijd verbreide corruptie, veel criminaliteit en veel opstandelingen. Daarbij een zwakke economie en weinig perspectief op verbetering en weinig gezondheidszorg. Een land in de Middeleeuwen. Je zou zeggen: alle reden om keihard met zijn allen te gaan samenwerken om het land tot ontwikkeling te brengen. Daarvan is weinig te merken.

Mariko heeft ongetwijfeld geconstateerd, dat het ontbreken van een goed functionerend rechtssysteem alle pogingen om tot ontwikkeling te komen ernstig bemoeilijkt zo niet onmogelijk maakt. Dan ligt een voorstel om daar iets aan te gaan doen voor de hand. Het is echt basaal ontwikkelingswerk, net als de bouw van scholen, de opleiding van leerkrachten, het verbeteren van de infrastructuur en het opzetten van een goed werkende gezondheidszorg. Daarnaast de economie aanpakken met o.a een alternatief voor de opiumteelt bieden.

Maar dat lukt nooit. Die agenten gaan er met hun wapen van door of ze sneuvelen al snel en aan het bestrijden van misdaad en corruptie komen ze niet toe. Maar dat geldt evenzeer voor al die ontwikkelingsprojecten. Die mooie nieuwe brug kan worden opgeblazen, de weg kan worden ondermijnd, de school kan in brand worden gestoken en de meisjesschool krijgt geen leerlingen, want die durven niet door dreigementen van de Taliban. Voor alle ontwikkelingswerk is er geen enkele garantie op blijvend succes. Dus maar niets doen en de mensen in de steek laten? Als je nog een beetje idealisme bezit, dan doe je dat niet. Er is immers altijd kans, dat de Afghanen dit idealisme en de belangeloosheid gaan zien en gaan meewerken.

Wij weten maar al te goed, dat oorlogsgeweld nooit de echte duurzame oplossing voor conflicten brengt. Geweld leidt alleen maar tot verdieping van een conflict. Daarom heeft de fractie terecht het civiele karakter van de missie benadrukt. Of de Afghanen dat accepteren is nog maar de vraag. Er zijn er te veel, die profiteren van de huidige wetteloosheid.

IKV Pax Christie heeft in een briefing “Kanttekeningen bij de voorgenomen politietrainingsmissie Kunduz, Afghanistan” elf voorwaarden genoemd, wil de missie aanvaardbaar zijn voor deze vredesorganisatie. Sommige daarvan zijn hierboven al verwerkt. Heeft de regering onderbouwd, dat er een goed functionerend rechtssysteem komt? Wat heeft de regering precies gezegd over de dialoog met de Taliban? Daarover wil ik van Jolande wel iets meer weten.

Met alle twijfel, die de fractie vanzelfsprekend ook heeft, kan ik instemmen met het ja tegen het besluit om een politietrainingsmissie naar Kunduz te sturen. Voortdurende controle, er bovenop zitten is nu de taak van heel GroenLinks. Er is voor mij geen enkele reden mijn lidmaatschap op te zeggen of op 2 maart niet op GroenLinks te stemmen. We gaan Mark toch niet nog een overwinning in de schoot werpen, namelijk dat hij GroenLinks een kopje kleiner heeft gemaakt. Zelfs rasechte mensen van het “gebroken geweertje” gunnen dat Mark niet.

Hoe denken Volkskrantlezers?

zaterdag, januari 1st, 2011

LINKSE LIEFHEBBER OF REBELS RECHTS?

De Volkskrant heeft zijn lezers gevraagd antwoord te geven op de vraag of zij zich zelf beschouwen als een linkse liefhebber of als rebels rechts. Een redactie wil haar lezers kennen, want als je je lezers teveel tegen je inneemt, dan zeggen ze massaal hun abonnement op. Lezers kiezen een krant, die past bij hun opvattingen.

Voor de redactie van de Volkskrant was het nogal schokkend plotseling brieven van “lezers” te krijgen, die in hun opvattingen haaks stonden op wat de redactie van haar lezers gewend was. Was een deel van de lezers plotseling besmet geraakt met rechts populistische opvattingen? Hadden rechts populistische politici een abonnement genomen om vervolgens de redactie te bestoken met hun opvattingen? Of waren het gewoon een stel rechtse actievoerders, die hun ingezonden brieven naar allerlei kranten sturen? Ik vond in ieder geval dit soort scheldbrieven niet prettig om te lezen.

Vandaar de vraag aan de lezers, die heel wat reacties opleverde. Een selectie daarvan stond op de twee laatste pagina’s van het nummer van 31 december 2010. De brieven zijn allen zeer genuanceerd en je vind er geen spoortje van vreemdelingenhaat. Vormen de inzenders een representatieve steekproef van alle lezers? Is de selectie in de krant qua opvattingen representatief voor alle inzendingen? Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar de antwoorden. Ik vrees die antwoorden niet te krijgen, want ondernemingen zijn meestal niet erg scheutig met het verstrekken van marktgegevens. Anderzijds dringt elke journalist steeds weer aan op openheid. Ik wacht met spanning af.

Hieronder mijn inzending!

Heb ik mijn naasten lief, hier in Nederland maar ook in de minder welvarende Europese staten en in Afrika? Heb ik de vrede lief en hen, die mij als vijand beschouwen? Heb ik de natuur lief, de vogels en de vissen, de bomen en de bloemen, de landschappen met de akkers, weiden en boomgaarden? Heb ik christenen lief, en joden, islamieten, agnosten, atheïsten en Ietsisten? En als ik dan steeds ja wil zeggen en ja probeer te doen, hoe staat het dan met de vervuilers en de egoïsten en de terroristen en de fundamentalisten, de gewelddadige criminelen en kindermisbruikers? Zie ik nog de mens achter hun gedrag?

Wat zou het mooi zijn, een wereld vol harmonie, het paradijs op aarde. Toch wil ik dit ideaal niet vergeten en ernaar blijven streven. Velen noemen dat vechten tegen de bierkaai. Het goede behouden van de verzorgingsstaat is conservatief. Soms voel ik mij nauwelijks meer thuis in mijn Nederland. Als je ziet hoe juist de zwaksten worden gepakt, dan word je rebels en dan ben ik bereid om te blijven vechten voor een rechtvaardig Nederland. Zonder rechtvaardigheid en edelmoedigheid, zonder trouw en eerlijkheid is harmonie onmogelijk. Laat mij maar een rebelse linkse liefhebber zijn.