Die kritiek “stemmingmakerij” noemen is zelf stemmingmakerij.

De clubliefde waar je voor pleit ontbreekt bij jou in ieder geval niet. Maar die liefde voor GroenLinks maakt je wel een beetje blind…

‘Was je het niet eens met de Kunduz-missie? Voor het definitieve besluit waren er in het hele land bijeenkomsten’, schrijf je blijmoedig. Tja. Kijk het nog eens na: die bijeenkomsten waren er juist niet. Sap heeft het besluit, tegen het verzoek van velen in, zelfs een paar dagen voor een gepland congres doorgedrukt.

En welke andere mogelijkheden waren er om onvrede over Kunduz te uiten? Ik heb de discussie wel gezocht, maar had het idee tegen een muur te praten.

Die muur heeft met Bram van Ojik inmiddels een gezicht gekregen. ‘Ik wist niet dat er zoveel verzet tegen Kunduz was. Was er eigenlijk een Kunduzcongres?’, zo liet hij onlangs weten.

De man die in zijn ivoren toren achter zulke dikke muren weggestopt zat dat hij ieder contact met de achterban miste, wordt door de partijelite als meest geschikte leider naar voren geschoven.

John, jij zult je club wel trouw blijven. Ik blijf liever trouw aan mijn idealen.

Matthieu

Ik vind het heel lastig te kiezen hoe ik op je verhaal ga reageren. Maar niet-reageren vind ik geen optie: wat je schrijft is op veel plaatsen in strijd met mijn informatie en mijn mening.
En zoals je weet: iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar niet op zijn eigen informatie.

Jouw reis had niet als doel politiek te bedrijven, maar wel om kennis te maken met het land, de geschiedenis en de cultuur.

Ik krijg uit je verslag geen indruk over wat je van tevoren gelezen hebt, of welke flims en reportages je gezien hebt. Ik vind dat je heel veel kunt weten zonder zelf te gaan reizen. Ik ben jaren Palestina-aktivist, en heb maar een keer een kort bezoek aan de Gaza-strook gebracht. Van de vrijwilligers van de anti-apartheidsbeweging was ook maar een heel klein deel in Zuid-Afrika geweest. Je schrijft dat je je steeds realiseerde dat je van je gids de ene kant van het verhaal hoorde. Je hebt naar mijn indruk ook maar een kant van Israel gezien: “geordende steden in lichte natuursteen en een mooi landschap”. Tel Aviv kent sloppenwijken waarbij onzer vogelaarswijken villaparken zijn. Je kiest als titel “een normaal land”. Ik vind het niet normaal dat 20% van de inwoners van Israel (de Palestijnen die niet gevlucght zijn bij de stichting van de staat Israel en die de Israeli “arabieren” noemen) voor een deel onder een andere wetgeving valt dan de rest. Lees Susan Nathan: “de andere kant van Israel”. De geschiedenis waar je over gehoord hebt, gaat o.a. over de kruisvaarders.

Je gaat mee in de denkfout dat de muur “werkt”. Dat is mijn mening, maar een argument daarvoor is dat veel Palestijnen erin slagen illegaal in Israel te werken. Voor meer: weblog Anja Meulenbelt, bijv. 11 oktober 2011. Dat de muur enorme stukken vruchtbare Palestijnse grond annexeert, laat je onvermeld.

Goed, je schrijft je reisverhaal.

De voornaamste reden dat ik me gedwongen zag is je uitsmijter. “Nu maar hopen dat het allemaal zo mooi blijft en ook hopen dat de Palestijnen gaan werken aan meer welvaart in hun eigen gebied”. Dat is een racistische opmerking, die je is ontsnapt, want niet bij je past.
Je weet dat dat “eigen gebied” constant bedreigd is, dat het gebrek aan welvaart onder de Palestijnen op de West-over niet komt omdat ze lui zijn, of geen opgeleide mensen hebben. Dat er veel water wordt weggeleid naar Israel.

Hierbij een tip om de Palestijnse economie een beetje te helpen. Je kunt op olijvenpluk-reis. Hoor en zie je gegarandeert “het andere verhaal”.

Een hartelijke groet,
Fennie Stavast